Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

gözlerimdeki
toprak kokusunu
sorma gitsin

ellerim naçar

boylu boyunca
uzanır üzerime hayat
altından kalkamam / yalnızlığımın


kendi içimde

yukarıdan aşağıya
soyundu ay...

döktü
eteğindeki yıldızları
ortaya çıktı giz'em

bu şehri
avcumun içi gibi bilirim

aynı çatı altında
beş kardeş benzemez birbirine

kirpiğin uzanır gecelerime
örter üstümü / yalnızlık

iki yanıma düşer / ellerim
sararım koca boşluğu

büyümüşüm
her dilimde küçülerek

yüzümde yılların çizgisi
kış güneşinin gölgesi ellerimde

bilmediğim bir sokağın
köşesinden yakalardım
ayaklarıma kapanan hayatı


iki elim cebimde yürüdüm

duvardan bir tuğla düşmeye görsün

odanın, ilk misafiri rüzgârdır...

ilk adımında donar kar
yürür ıslaklığında yağmur

öyle sessiz vurur geceye yıldız
bir kirpiğin parmak uçlarına
darağacı kurulur

aşkın kütüğünde
ben vardım
sen vardın
''biz'' olduk çıktık işin içinden