Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

Her gün değişiyordu gülüşün. Bazen hırçın dalgalar gibi vuruyordun gözlerime.
Bazen saçlarıma kar gibi yağıyordun. Ateşi başına vurmuş güneşin, nisan yağmuru oluyordun. Başımı döndüren asi bir rüzgâr oluyordun.

Yalınayak yürüdüğüm ana kucağı oluyordun. Sıcak ve kokusu burnumdan hiç
gitmeyen. Babam oluyordun gözlerimi açar açmaz ilk gördüğüm. Saçlarındaki akları hesaplıyordum, uykularını bensiz gecelere bölüyordum.

_______________________________________Anamın ANASINA...


-*-
Hiç unutmam bir keresinde '''Şu dağın arkasında ne var'' demiştin.
İki yol ayrımı demiştim. ''' Dağa ulaşman için tek bir yolun var.

iki örgülü değil saçlarım
artık annem örmüyor dantelden yakalıklar
siyah da değil önlüğüm
kırmızı pabuçlarım da yok artık

sırtımda taşımıyorum çantamı

-iki insan

ben konuştum
ben dinledim

ötekini bilmem

seni boynuma asacaklar

ben senden kopacağım

1.

ölünün arkasından konuşmazmış
önünden konuşunca sesi kesildi

dedi
adını suya yazsam
deniz olur


deniz de boğulsam

nasıl sessiz sakin
sana bakan sokağım
nasılsa bir köşede
bulacağım seni
attığım her adım
benden uzaklaşıyor

ne kadar dokunmak istedim
kuruyan bir dalın
yağmur yemiş yaprağına


benden önce çekilmiş

ne diye
her pencereye tül dikilir?


belinde
gökkuşağı olmadıktan sonra