Toprak Uyuyor Henüz Şiiri - Yoldaş Güneş

Rüzgâr ağır, gökyüzü kurşun,
Bir damla umutla sulanır yüzüm.
Yorgun dizlerim, taş yollar kadar sessiz,
Ey dağ, duy beni — dönmek için değil bu yürüyüşüm.

Toprak uyuyor henüz,
ellerimden düşen gölgede.
Bir yıldız kaldı göğümde,
adını bilmem ama — ışığı sende.

Çocuklar gülmeyi unuttu köyümde,
Bir ağıt ezberlediler düşlerinde.
Analar taş gibi sustu,
ama kalpleri hâlâ dua eder geceyle.

Ben yine çıktım yola,
rüzgârın öğüdüyle,
Her nefesim — yeni bir kavga,
Her kavga — yeniden dirilmek gibi.

Ey hayat, ey yanıp da sönmeyen kor,
Küllerimden bir sabah doğar elbet.
Ve o sabahın kuşu öyle öter ki,
Dağ taş, insan, kalp yeniden direnir el ele.

Şimdi ses ver bana ey dünya,
Beni duysun gök, deniz, ova!
Yalnız değilim, hiçbir zaman olmadım,
Çünkü umut bizim en yüksek bayrağımızdır!

Yoldaş Güneş