Umudun Sesi Şiiri - Yoldaş Güneş

Umudun Sesi

Toprak, kanla sulanmış bir ağıt gibi,
Ezilen ellerin sessiz çığlıklarını taşır.
Tarlada güneşin altında terleyen
Köylü ve emekçinin gözünde umut saklı,
Ama yüreği sıkışmış, zincirli yıllara mahkûm.

Bacalar tütüyor, fabrikalarda çarklar dönüyor,
Ama her dönüş bir ezgi, bir direniş notası gibi.
İşçinin alnındaki çizgiler
Tarih yazıyor sessiz, derinden;
Her çizgi bir hikâye, bir kayıp, bir umut.

Evlerin bacasında duman değil,
Hasret yükseliyor.
Çocuklar uyurken ağlıyor geceleri,
Anneler, babalar uyanık,
Ama gözlerinde direnişin ateşi var hâlâ.

Sokaklar yalnız değil,
Her taş bir şahit, her duvar bir tanık.
Ve biz, ellerimizde ekmek kırıntılarıyla,
Karanlığa inat, güneşe doğru yürüyenler,
Zincirleri kırmak için haykırıyoruz:
“Yaşam, emekle yeşerecek!”

Marx’ın hayali titriyor rüzgârda,
Lenin’in sesi yankılanıyor:
“Yoldaşlar, zamanımız geldi!”
Ama biz biliyoruz ki gerçek devrim
Sokakta, tarlada, fabrikada,
Ve her yürek atışında gizlidir.

Ve biz bekliyoruz,
Yağmur gibi düşecek adaletin gününü,
Toprağın sessiz çığlıklarıyla yeşerecek özgürlüğü.
Karanlıktan doğacak güneşle
Yıkılacak duvarlar, açılacak kapılar.

Her kayıp bir meşale gibi yanacak,
Her damla gözyaşı bir ırmak olacak.
O ırmak, taşları aşacak, dağları delercesine,
Zulmü silip süpürecek, karanlığı parçalayacak.
Adaletin sesi, yankılanacak her köşede,
Rüzgarlarla taşınacak, dağlar ve şehirler arasında.
Ve özgürlük, sabırla, umutla,
Ufuklara usulca, kırmızı bir güneş gibi doğacak.

Ey emek, ey direniş, ey umut!
Sen bizim kılavuzumuzsun,
Seninle yürüdükçe,
Her acı bir şarkıya, her gözyaşı bir destana dönüşür.