Toprak Destanı Şiiri - Mesut Tütüncüler

Adımı toprak koydular,
Beni bir de benden dinle.
Ne baktılar, ne duydular,
Beni bir de benden dinle.

Adem’in öz hamuruyum,
Çiğ kalanda çamuruyum,
Sırların en vakuruyum.
Beni bir de benden dinle.

Suyla can bulan tohumlar,
Sancıyla gelen doğumlar,
Sürgünler hep benimle var.
Beni bir de benden dinle.

Çömlek oldum, testi oldum,
Aş pişirdim, suyla doldum,
Piştim oldum, şekil buldum.
Beni bir de benden dinle.

Sultana saray kurduran,
Meydanımda cenk durduran,
Kalana vatan yorduran,
Beni bir de benden dinle

İbrahim’in ateşini,
Gülşeninin bir eşini,
Kabe’nin yükselişini,
Beni bir de benden dinle.

Sırtımda dağlar taşıdım,
Dört mevsimi de yaşadım,
Sabırdır diğer bir adım.
Beni bir de benden dinle.

Maden bende, cevher bende,
Gömü bende, değer bende,
Rehber bende, server bende,
Beni bir de benden dinle.

Kazma vurup, bağrım deştin,
Sınır çizip, bentler aştın,
Ezdin, geçtin, yoldan şaştın,
Beni bir de benden dinle.

Aç gözlü olanda ’nan’ım,
Gözünü doyuran benim,
Rahmetle yoğrulmuş tenim,
Beni bir de benden dinle.

Cömertliğim bitmez asla,
Takvanın hası ihlasla,
Dayan bana, başın yasla.
Beni bir de benden dinle.

Gelen konar, göçer geri,
Sadık yârin son seferi,
Omuzlar üstünde yeri...
Beni bir de benden dinle.

Mesut yazar, toprak söyler,
Dinleyin ağalar, beyler,
Bana gelen beni neyler?
Beni bir de benden dinle.