Toprağa Sinmiş Kokun Şiiri - Seyrani Göl

Bir yağmur geçmiş belli,
toprak hâlâ serin.
Eğilip bir avuç bahar koklasam
ellerin değecek sanıyorum yüzüme.

Çünkü bazı insanlar gitse bile
tam gitmiyor içimizden.
Bir çiçeğin renginde,
bir akşamın sessizliğinde
geri dönüyor.

Kuşlar geçiyor göğün tenha yerlerinden.
Dağlar yine susuyor ardından.
Ben ise
hangi yola baksam
biraz sana çıkıyorum.

Ay ışığı vuruyor taş duvarlara,
gece büyüyor yavaş yavaş.
İnsan en çok da
sevdiği sesi kaybedince
sessizliğin ne olduğunu öğrereniyor.

Toprağa sinmiş kokun hâlâ duruyor.
Bir yağmur yağsa
yeniden çoğalacak sanki.
İşte bu yüzden ben
bir mevsimi değil,
seni özlemiş oluyorum.

Bir dere iniyor dağların ardından,
sularında eski yaz akşamları var.
Seninle konuştuğum günlerin izi
taşlara kadar işlemiş sanki.

Gecenin içinden ince bir rüzgâr geçiyor,
pencerem usulca titriyor.
Bir vakit omzuna düşen saçların geliyor aklıma,
sessizlik bile güzelleşiyor sonra.

Bir çoban ateşi yanıyor uzakta,
dumanı ağır ağır yükseliyor geceye.
Bazı özlemler böyledir işte;
ne kadar saklasan
bir yerinden görünür.

Ve ben
hangi türküyü dinlesem
bir kıyısında sana rastlıyorum.

Sabaha karşı
göğün rengi değişirken
içimde tuhaf bir boşluk büyüyor.
Sanki sen
biraz önce geçmişsin bu yollardan.

Otların ucunda kalan çiğ taneleri
bir şey anlatmaya çalışıyor bana.
Ama insan
özlediği kişiyi anlayabildiği kadar
kendini anlayabiliyor.

Ben bazı geceler
uyumuyorum artık.
Çünkü gözümü kapasam
eski bir akşam geliyor aklıma.

Ve zaman geçiyor deniyor ya,
inanmıyorum buna.
Bazı anlar
takılı kalıyor insanın içinde.

Bir bakış,
bir ses,
saçlarına düşen ay ışığı…
Yıllar geçse de
aynı yerden sızlıyor içimiz.
S.GÖL