Toplumsal yüzleşme Şiiri - Kemal Tekir

Biz…
Düşünmeyi terk edenlerin,
Akletmeyi unutanların,
İdrakten uzaklaşanların
Aynasında kendine bakamayan bir milletiz.

Sorgulamadan inanır,
Araştırmadan konuşur,
Duymadan hüküm veririz.
Bilgiyi değil, söylentiyi büyütürüz.

Düşünmeyen zihinler çoğaldıkça,
Yanlışlar doğru gibi alkışlanır.
Akletmeyen kalabalıklar arttıkça,
Hatalar kader diye kabullenilir.

İdrak yoksunluğu derinleştikçe,
Zincirler özgürlük sanılır.

Cehalet;
Bir eksiklik değil artık,
Bir tercih hâline gelir.
Ve o tercih,
Toplumun kaderini yazar.

Adalet susar,
Çünkü düşünen azdır.
Bilim susar,
Çünkü akleden yoktur.
Vicdan susar,
Çünkü idrak eden kalmamıştır.

Güçlü olan değil,
Gürültü yapan kazanır.
Haklı olan değil,
Kalabalık olan belirler doğruları.

Bir millet ki;
Okumaz, araştırmaz, sorgulamaz…
O millet başkasının aklıyla yaşar,
Başkalarının çizdiği yolda yürür,
Ve sonunda kendi kaderine yabancılaşır.

Ey insan!
Düşünmekten korkma.
Akletmekten kaçma.
İdrak etmekten geri durma.

Çünkü düşünmeyen birey,
Yönlendirilen bir gölgedir.
Akletmeyen toplum,
Sürüklenen bir kalabalıktır.
İdrak etmeyen millet ise,
Kendi çöküşünü alkışlayan bir seyircidir.

Ve unutma:
Bir milletin kurtuluşu,
Ne mucizededir ne de tesadüfte…
Kurtuluş;
Düşünen zihinlerde,
Akleden akıllarda,
İdrak eden yüreklerde başlar.

Kemal Tekir
Halkın sesi