Temmuzun Gölgesi Şiiri - Yücel Özkü

TEMMUZUN GÖLGESİ
Desem ki aylardan temmuz...
Güneş yanar, içimde ayaz kalır.
En uzun günlerde
Akşamın sessizliği derinleşir.

Desem ki aylardan temmuz...
Yolunu yitirmiş bir gölge gibiyim.
Rüzgâr eser bahçelerden,
Ben aynı yerde eksilirim.

Desem ki aylardan temmuz...
Beklediğim mektup küle dönmüştür.
Adın, solgun bir yaprak gibi
Eski bir defterde saklı kalmıştır.

Desem ki aylardan temmuz...
Bir mevsim değil, yarım bırakılmış bir hikâyedir.
Her gece içime çöker,
Sessizliğinde kaybolurum.

Ve temmuz, içimde hep yarım kalır.

YÜCEL ÖZKÜ
19 Haziran 2026/10:08