Temmuzun Ateşi. Şiiri - Hüseyin Yanmaz

Temmuz ayındayız
Güneş göğün tam ortasında
ışığını değil ateşini bırakıyor yeryüzüne
Ufuklar titriyor
toprak sessizce kavruluyor
rüzgar bile gölgenin serinliğini özlüyor.

Nefes almak güç bu sıcakta
ciğerlere dolan hava bile
ferahlık değil kor bir ateş taşıyor
Ağaçlar suskun
kuşların ezgisi kısılmış,
ırmaklar bile ağır ağır akıyor.

İnsan bir damla yağmuru düşlüyor
bir bulutun gölgesine sığınmayı diliyor
Toprağın suyla buluşacağı anı beklerken
gözler ufukta umudu arıyor
yürek ise serin bir esintinin
adını sessizce fısıldıyor.

Yine de biliriz
en kavurucu günlerin ardından
akşam usulca iner
Ay gökyüzünü aydınlatır
yıldızlar karanlığı umutla işler
serinlik yorgun tenlere dokunur.

Çünkü hayat da mevsimler gibidir
en yakıcı sıcakların ardından
ferahlık mutlaka yolunu bulur
Sabırla bekleyen gönüller
her yeni günle yeniden yeşerir
umut ise hiçbir zaman tükenmez....

Hüseyin YANMAZ
03.07.2026