Tay Gibi Şiiri - Kasım Kobakçı

Güneş daha doğmadan yola düşer bu ırgat,
Sanki atlı kovalıyor, koşar tay gibi heyhat!
*
Kazmayı vurur yere, güneşi selamlar o,
Nasır tutmuş ellerle, tükenmez kelamlar o.
*
Çapasını şevk ile vurur toprağa, taşa,
Emeğiyle taç giyer, döner şanlı bir başa.
*
Ekinler boy verince sevinçle coşar yürek,
Bu neşeli rızk için, sağlam bir kol ve kürek.
*
Alnından akan terler, sular bereketini,
Toprak ana esirgemez ondan merhametini.
*
Bir türkü tutturur ki bülbül sesini keser,
Neşeli rüzgâr bile, onun aşkıyla eser.
*
Öğle vakti gelince ağacın gölgesine,
Katılır neşe ile dostların neşesine.
*
Yorulmak nedir bilmez, yaydan fırlamış oktur,
Dünyada bu ırgatın inan ki dengi yoktur.
*
Sımsıcak gülüşüyle aydınlatır her yeri,
Helalinden kazanır, mis gibi kokar teri.
*
Aksakallı dedeler ona eyler duayı,
Sırtında taşır durur bu koskoca dünyayı.
*
Akşam eve dönerken yıldızlar yoldaş olur,
Onun şen yüreğinde, dertler de deva bulur.