Geceye dalıp
Sonsuzluğun rahmine
Düşesim var.
Öyle bir sabah ki
Günü göreceğime
Yedi kat yerin dibine
Sarılıp boynuna ağlamak vardı
Bakıp gözlerin içine dalarken
Hıçkırarak adını haykırıp
Kokunu içime çekmek vardı.
Saçını okşarken kapayıp gözlerim
Bilmezsiniz, ne ölmeler yaşadım ben.
Var olmanın çöllerinde gölge diye yalnızlığa sığındım.
Velhasıl, her yol ayrımında doğrularımla sınandım.
Uktesi içimde, mahrumiyetlerim tebessümden.
Öyle bir yerinde zamanın tüm yokluğumla kala kaldım.
Alışamadım hala,
Ne büyüdüğüme inanabiliyorum
Ne de yaşadıklarıma.
Yalan geliyor en hakikat bile.
Kocaman boşluk
Ve ben düşüyorum yarına.
Asla umutlara güvenmedim
Düşünürken gözlerini.
Hayallere sığınmadım,
İçin için yanarken
Koyacak yer bulamadım
Acınası hislerimi.
Başın öne eğildi,
Gözlerin sustu.
Aklım sustu.
Bu kadar karışmamıştı gönül,
Öyle bir son oldu.
Bak onca zaman oldu!
Mevsimler geldi geçti baharsız.
Gündüzler de gecelere uydu!
Hiç mi özlemedin be vefasız!
Kırgınlıklar paslandı.
Bildiğim bir anlamı yoktu.
Birzaman gülümsediğim şeyler
Gönlüme dert oldu.
Akıl yalanlardan şehri yuttu.
Gece oldu.
Ay tutuldu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!