Belki bir yalan gördüğüm duyduğum
Yitik bir masal kaf dağın ardında
Mutlu olduğum…
Ve bir uçurum,
Acılar içinde suskunluğum
Öyle var ki yokluğum
En yalnızı benim,
Sen olmayanı görüyorsun.
En çok benim ihtiyacım var,
Neden kaçıyorsun?
Oysa bildiğim,
Eşiğinde yalnızlığın düşlerim parçalanır.
Rezilliğin koynunda acılarım palazlanır.
Cevvâldir hüzünler yokluğunda, bilmezsin
Aklım başımdan aldın, aksini diyemezsin
Nasıl yaktı ateşin yansan da inanamazsın.
Bu yalnızlıklar çağında
Pınarları kurumuş çorak gözler
Pus çökmüş bağrımda
Korkunç dişleriyle
Huzura aç çakallar gezer
Yanılmışım,
Unutabiliyormuş insan.
Sanki hiç yaşanmamış gibi
Silebiliyormuş bir yerde.
Belki de bu fıtrat meselesi kimbilir?
Hükmedip kurbanının hislerine,
Hayat; ederinden fazla verdiğimiz değerlerle,
Hakedene, veremediğimiz değerler arasında bir yer değil mi?
Tüm yanılmışlığımızla teslim olurken acınası o gülüşe,
Hatırına duaların yanlış hesap bir yerlerden dönemez mi?
Bu kadar güzel olmamalıydın.
Sen… sen karşıma çıkmamalıydın.
Tek sorumlu ben değilim.
Böylesine aklım başımdan almamalıydın.
Neden bu kadar tatlısın?
Gözlerinde hayat,
Baksam yanacağım.
Ecel dahi gözlerinde.
Görsem kurtulacağım.
Kader savcı,
Mutluluk davalık.
Allah’ım ne olur sabır!
Yorgun gözlerime bir teselli.
Canım yanıyor,
Aldığım nefes ağrıma gidiyor.
İçimde o yumru
Çıkarsan geriye ben mi kalır?
Bi’hayli oldu yaşanalı
Yaşanamayanların yaşattığı düş kırıklıkları
Umuda sarılı gönlümün sancıları
Oysa sevdaydı akan damarlarımda
Varlığımı da hiçliğimi de anlamlı kılan
Nasıl yaşanmaması gerekiyorsa öyle yaşandı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!