Tamer Arabacı Şiirleri - Şair Tamer Arabacı

Gören biliyor
Bilen söylüyor
Ne işi var dumanın
Ateş olmayan yerde.
An geliyor
Neyse korkulan oluyor

Bir gün olur da
Sorarlarsa anlat,
De onlara;
Aşk dediğin şey
Bir nevi ermek
Bakmadan görebilmek

Yalnızlığımla büyüdüm ben
Yar hayatsa, ölümdüm ben
Neşe dediğin nedir?
Mutluluk ömrün tesellisi
Düşler aşk yolunda bir tuzak
Sadece acılara güldüm ben.

Zor iş insan olmak.
Bir kere yalan demeyeceksin
Bin düşünüp
Bir söyleyeceksin.
Düşünmek deyip geçme
Attığın atacağın adımlar

Ağladı ağlayacak gözlerim
Gece gibi büyür yalnızlığım
Öyle kıyar ki canıma
Sana olan susamışlığım.
Ağladı ağlayacak gözlerim.
Ne vakit tutuşturdu yüreğimi

Bahaneler hep seni görmek için;
Belki bir şiir,
Belki de bir kitap
Bir sebep olsun da
Çay gibi kahve gibi
Sıcacık bir bahane

Bir eski resmin, gönlümün yoldaşı
Her köşesi yokluğun siper bu neyin savaşı?
Sıkışmış yüreğim zamanın nihayetinde
Ne yaşıyor ne ölebiliyorum sensiz
Bir zaman kaybettiğim mutluluğun bitmez arayışı.

Aşkı içimize nakış nakış işleyen
Alemlerin Rabbine hamdolsun.
Her şey sevmekle başlıyor birini
Gönlünü keşfediyor
Ve içindeki ateşe dokunuyor yüreği
Her damla yaşın

Aşkın tadı dudaklarında,
Kapat gözlerini. Ve anlat.
De ki;
Dudaklarımda hayat bulacaksın.
Biliyorum öperken,
Nefesimi kesip aklımı alacaksın.

Seni seviyorsam geçerli nedenlerim olduğundandır
Sorma bana neden ben diye, sadece bak gözlerime…
Gözlerimin içine…
Bakışlarının bıraktığı acı yüreğime yakıştığındandır.
Düşmeli gölgen küçük dünyama
Sarmalı varlığın varlığımı…