Ey aklım!
Sanma gönül sana amade.
Sevmek var aşktan ziyade.
Düşün ve zamanı ziyan etme.
Ey Ruhum!
Bugün mısralardaki hüzün
Kalplerde buruk aşkları
Nedendir hep aramaklar
Unutulmuyor unutulamıyor
Güzelim okul yılları.
Onu sevmemek, sevmemeye çalışmak; Sevmeye çalışmak kadar imkansız. Biliyorsun değil mi? O aslında yok. Sen de var olan tek şey kalp ve o çarptığı sürece, hissedeceksin.
Evet! Unutmaların paradoks olduğu zaman dilimi bu anlar. Yanlış olduğunu, hatanın daniskasını yaptığını bilirsin de vazgeçemezsin O’ndan. Lakin gönlünü coşturan o mükemmel hayali yok sayamazsın. Aslında; O yok! Kocaman bir boşluk, belki karaltı ya da gördüğümüzü zannettiğimiz serap. Bilmen gereken, Eğer sen var isen, yani azıcık kendine saygın varsa asla olmamalı öyle biri. Sıkışırsan gönlünle aklın arasına bir an düşün ve de; O Yok! Zira O’nun olduğu yerde bitiksin, ufacıksın, sıfırsın yani koskoca bir “HİÇ” sin. Anlamıyorsun değil mi? Aşk sana iyi gelmiyor. Bu saatten sonra ne bekliyorsan sevmekten. Aşk senin neyine ki zaten.
Hem, ne sanıyordun; sevecek miydi seni? . İsteyecek miydi senin istediğin gibi. Komik adam. Ne bekliyordun? Hislerini mi hissedecekti? Hele hele bak burası gerçekten enteresan, karşılık mı verecekti. Düşündün mü gerçekten bunu! Sana inanamıyorum. Yaptın di mi? Düşündün yani! Ah aptal aşık, zeka fukarası zavallı, yani kalkıp sana hülyalı hülyalı bakarak “Seni Seviyorum” mu diyecekti. Bu kadar komedi yeter. Şimdi aklını başına al, dürüst ol kendine…Bağımsız yüreğinle hislerine prim verme. Odaklan… Sadece kendine söyle, telkin et… “O YOK”, “O YOK” “O YOK”. Hiç olmayan biriydi zaten O. Gönlünün oluşturup gözlerine akseden bir hayalden ibaret içindeki asla kapanmayacak eksikliğindi O. Hem Başlayan bir şey var mıydı ki devam eden şeyler olsun. Elinden ne geliyorsa artık. Kendine bir iyilik yap ve git “ÖL”…
Bugün bana karanlığın içinde
Böyle diz çöktüren güzelliğin,
Yüreğime hayalin çakarken
Üzerime yılları yıkan hasretin.
Lakin zulmetmeyi öğrendiğin gibi
Ben de unutmayı denerim.
Ben her aşk dediğimde
Nefretim oldun.
Şu üç günlük dünyadan
Ne umduysan artık,
Daha fazlası diye diye
Elindekinden de oldun
Soruyorum işte!
Beni kırmak istediğin bir şey mi var?
Bin tane ben feda olsun sana,
Umudu yol eylemişim ayakların altına,
Hem de ölena kadar…
Yüzümdeki tebessüm mü?
Bir an hayal ettim;
Ya senin kollarında can veriyorsam?
Ölesim geldi o an.
Ah! son nefesimi
Ellerinde verebilseydim.
Olmamalıydı..
Bu işe yüreğimi karıştırmamalıydım.
Emanet aklımı,
Bir güzelin gözlerinde yitirdim.
Sarı saçların rüzgarına,
Ne olursa olsun kapılmamalıydım.
Yokluğunun istisnası yok.
Gül kokulu bakışların
Kimleri delirtiyor şimdi bilmiyorum.
Oysa yapacak bir şey de yok!
Onca yokluğunda,
Gönül hakkı için
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!