İnsan en çok sevdiğine sitem edermiş.
Düşünebiliyor musun?
Sana sitem etmeye hakkım bile yok.
Onlarca neden sayabilirim.
Sana aşık olmamak için.
Neylersin, gönül işlerinde mantık olmaz.
Hiç olduğum bu matrikste
Varlığın öyle bir yere koydum ki
Unutmak ne mümkün!
Anlamımı aradığım şu alemde
Allah öyle bir haslet sokmuş ki içimize
Hala sıcaklığın hissediyorum
Ne garip değil mi?
Derdim oldun!
Hüznüm, kederim, hasretim oldun!
Ümidim, Hayalim, beklentim oldun?
Rüyalarım oldun!
Bugün ise… mazide kalan…
Ama ben yine onunum.
Bir gelip defalarca gitse de,
Yüzüme inen her şamarda izi olsa da,
Her kalktığımda,
Tekrar tekrar çelmeler taksa da.
Yine onu istiyor
Doğduğum üzere
Ailemi seçme şansım kadar
Tercih şansım vardı aşkını.
Nasıl desem!
Ne kadar erteleyebilirsem yaşlanmayı
Ve eceli ne kadar engelleyebilirsem,
Ne şimdi bu!
Aşkın hangi halidir ki
Bana beni aratan.
Leylasından geçip
Gönlündeki ateşte pişen
Mecnun gibiyim.
Bilir misin?
Bir an; Yıllar öncesini yaşadım ben
Bir gülüşünle
Yüreğimi harman yerine çeviren sen.
Bilir misin?
Sevmeler boşuna değil
Hasretin hüznüyle
Akşam güneşinin
Kızıllığına bulandım.
Bakıp bakıp pencereden,
Bir şehir düşün;
Sokak sokak dolandım.
Melankoli kokuyor bu hisler.
Ne varsa, ne kadar varsa senden, kocaman bir yalan belli ki…
Yaşamak seni, sensizliğinle bir yol bulup anlaşmak, kanunlarını aşkın takmadan, bir yudum alıp hayalinden, gerçeklerle helalleşerek bahar yağmurlarında doyasıya ıslanmak olsaydı. Ah! Yapabilseydim. Sınırsız zaman düzleminde Senden Sana koşup sarılabilseydim düşlerime.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!