Tüm bu nedensellikler dahilinde
İzahı ispatı mümkün değil bir aşk sorunsalı.
Spesifik hislerin menşei birkaç hormonsa eğer
Kimi kurban pesimist, severken,
Bazısı hümanist hümanist ölürken,
Ve ille protest arzular körüklerken ümitlerin,
Bitti.
Sonunda oldu, nihayete erdi.
Yüreğimden kopa çıka,
Gönül bağımı yaka yıka,
Bağrıma soktuğu hançeri kıvıra kıvıra,
Aldı başını ve gitti.
Yeniler bilmez.
Aşk acısı çekilirdi eskiden.
Şöyle en kallavisinden,
İçin için yanıp
Çaresizlik içinde kıvranırken
Nereye gideceğini bilemez halde
En çok gülüşü aldı beni.
Ve aşk dolu o enerjisi!
Bazen şımarık bir kız çocuğu,
Bazen de hüzünlü prenses.
Geldi ve hayatımı altüst etti.
Gözleri geldi önce,
Kuruldu başköşesine ömrümün.
Öylesine sevecen,
Öylesine aşk dolu,
Dudakları kalırken aklımda
Ola ki şu bağrımı açsam
Gösterebilsem içimdeki yangını,
Yüreğin kaldırmaz bakamazsın.
Ve ah! Görebilsen
Yüreğimde seni koyduğum yerlere
Gelen baharı
Sevgililer gider elbet!
An o an, son nefes verilir gibi.
Mesele yaşamak, yaşayabilmek.
Sevilen sevensiz yapabiliyorsa
Sevgiliye özlem niye ki?
Sevilen çok net! Unutmayı taahhüt eder gibi.
Giden sendin,
Neden kaybedenlerden olayım.
Biliyorum kendimi.
Severken feda edebileceklerimi,
Aşka verdiğim değeri,
Mutluluğa olan hasretimi.
Gitme…
Adını özlerim gidersen.
Katık ettiğim umudumu,
Düşlerimi özlerim.
Ne olur gitme,
Gidersen düşerim.
Özlemeyi biliyorum ben.
Hasreti en dumanlısından.
Vuslattan haber ver sen.
Silindiğim gönüllerde
Titrerken yalnızlığım gecelerinde
Gözlerin kokar hayallerim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!