‘Senin için hiç kimse şiir yazdı mı? ’ derlerse
‘Bilmem belki yazmıştır’ de
Beni söyle…
‘Senin için ölümü göze alan biri var mı? ’
Derlerse;
Öyle küçüldü ki sevdan.
Öyle küçüldü ki duygular,
Sensizliğin onulmaz sancılarıyla,
Avuçlarımın içinde, sonsuzluğa ulaşan,
Beni hırpalaya hırpalaya, şiirlerimden düşüp,
Yüreğimde son uykusuna yatan,
Ağıt yakmalara son verelim artık,
Şehitlerimizin ardından.
İçim dolu,
Ve
Suçlu gibiyim biraz.
Ne güzeldi, senin gözlerinden bakmak dünyaya.
Ne güzeldi, senin ellerinle dokunmak.
Ne güzeldi, senin kulaklarınla duymak her şeyi.
Ne güzeldi, seni hissetmek, seninle.
Şimdi yoksun!
İçimizde çağlardı, sevgilerimiz,
Yediveren gülleri gibi coşan yüreklerimizde.
On yedi yaşın tüm çılgınlığı ve heyecanıyla...
Ve korkularıyla...
Nasıl da istekli, nasıl da ürkek,
Yaşamın anlamı; şimdi sevişmek…
Gözlerin sarıyor benliğimi
Varım yoğum gözlerin
Ellerimde gözlerin var
Gözlerimde gözlerin.
Geçmişimde gözlerin var
Geleceğimde gözlerin...
Zamanı zincire vurmuşlar,
Sevgiyi yasaklamışlar...
Senli geceler yasak,
Senli saatler yasak,
Senli ben’ler yasak...
Binlerce MUMCU doğmakta her an
Binlerce ÜÇOK, binlerce AKSOY.
Ve DURSUN’LAR,
Ve isimsiz kahramanlar…
Sensiz, geceler ıssız,
Sokaklar öksüz, sensiz.
Sensiz, güneş yanıyor,
Buz tutuyor, buzullar,
Bulutlar ağlamaklı....
Yaşamak, ölüm demek...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!