‘Senin için hiç kimse şiir yazdı mı? ’ derlerse
‘Bilmem belki yazmıştır’ de
Beni söyle…
‘Senin için ölümü göze alan biri var mı? ’
Derlerse;
Öyle küçüldü ki sevdan.
Öyle küçüldü ki duygular,
Sensizliğin onulmaz sancılarıyla,
Avuçlarımın içinde, sonsuzluğa ulaşan,
Beni hırpalaya hırpalaya, şiirlerimden düşüp,
Yüreğimde son uykusuna yatan,
Ayrılık ellerindeydi gelirken
Gözlerinde, dudaklarındaydı,
Konuşmalarında, kararlarında
Hep ayrılık vardı,
Ayrılık sinmişti rüzgarlarına…
Zincirler sarar bedenimi,
Yüreğimde prangalar.
Gözlerim gözlerinin tutsağı
Sevdamın esaretindeyim...
İçimizde çağlardı, sevgilerimiz,
Yediveren gülleri gibi coşan yüreklerimizde.
On yedi yaşın tüm çılgınlığı ve heyecanıyla...
Ve korkularıyla...
Nasıl da istekli, nasıl da ürkek,
Yaşamın anlamı; şimdi sevişmek…
Zamanı zincire vurmuşlar,
Sevgiyi yasaklamışlar...
Senli geceler yasak,
Senli saatler yasak,
Senli ben’ler yasak...
Gözlerin sarıyor benliğimi
Varım yoğum gözlerin
Ellerimde gözlerin var
Gözlerimde gözlerin.
Geçmişimde gözlerin var
Geleceğimde gözlerin...
Binlerce MUMCU doğmakta her an
Binlerce ÜÇOK, binlerce AKSOY.
Ve DURSUN’LAR,
Ve isimsiz kahramanlar…
Sensiz, geceler ıssız,
Sokaklar öksüz, sensiz.
Sensiz, güneş yanıyor,
Buz tutuyor, buzullar,
Bulutlar ağlamaklı....
Yaşamak, ölüm demek...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!