Ne zaman gün aydınlanır?
Kuşlar ne zaman cıvıldar yine?
Güneşin kalbime doğduğu zaman mı?
Sen yine güneşim olduğun zaman mı?
Kalbime emir versem,
Sevmesem artık,
Unutabilsem...
Kurur mu kirpiklerim?
Güneş doğar mı yeniden içime?
Aklım; ’Unut artık’ diyor,
Kalbim emir dinlemiyor.
İnadına,
Bağlanıyor...
Benliğim isyan içinde,
Kıvranıyor, kıvranıyor...
Kanımda ateşler var, içimde aydınlıklar,
Kızıla kesmiş günler, gönülde mutluluklar.
Heyecanlar dorukta, acıyı seller almış,
Her yerde ellerin var, her yerde gözlerin var...
Her ihtimalinde sen vardın,
Yarınlarımın.
Her yıkılışında,
Her yapılışında sen.
Yüreğimi koymuştum ortaya,
Depremlere, kasırgalara inat.
Bu terkoluş; yediğim en yıkıcı darbeydi senden,
İstediğim tek şey; biraz aşk, biraz sevgiydi senden.
Ben doğarken; ilk tokadı Yaradandan yemişim,
Seni sevmem; hiçbir şey istememi gerektirmezdi senden…
Çoğu kez düşünürüm, zorlarım belleğimi,
Getiremem çehresini gözlerimin önüne.
Salt bir imgelem belirir, belli belirsiz,
Bir sevgili, gülümseyen gözleriyle isimsiz…
İçimde hiç söylenmemiş ezgiler,
Sana dönük, senden yana,
Ve yalnızca senin için.
Gözlerimde büyüyor varlığın,
İçin için…
Şiirimde hecesin, kulağımda ses
Gözlerimde ışıksın, göğsümde nefes
Kalbimde heyecansın, ruhumda ateş…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!