Tahsin Emek Şiirleri - Şair Tahsin Emek

Bitmişti umudum son damlasına
İnsanlık ortadan kalktı sanmıştım
Seninle bir umut doğdu dünyama
Meğer ki anladım çok yanılmışım

Bir ders verdin bana kendim okudum

ALMİNA

Deniz dostum damlaları arkadaş.
Kıyısında kumlar sevene yoldaş.
Balıkları bana sırdaş mı sırdaş.
Benle konuşurlar bilsen ALMİNA

Pişman olacağın sözü söyleme.
Alçaklardan asla özür dileme.
Doğrudur bildiğin yola yalnız git.
Şerefsizden asla özür dileme.

Yapamazsan eğer verme sözünü.

VEKİL ADAYI

Gene geldin bakmadığın kapıya.
Hangi yüzle demem çok vardır sende.
Beş yılda bir geliyorsun hancıya.
Hancılarda yüzsüz oldu sayende.

VAZ GEÇMİYORLAR

Yaralı Arslan! gibi'dir gönlüm.
Ah çektikçe karşı dağlar inliyor.
Sevgili den çekmek'le geçti ömrüm.
Aylar geçti ondan haber gelmiyor.

Yakışmadı sana babamın oğlu
Kardeş kanı dökmek kime yakışır
Bir hiçe satmışsın baba oğlunu
Sana hangi adı versek yakışır

İnfazıma imza atmışsın meğer

YALANCI

Nerede verdiğin o sözler! yalancı.
Hiç kalmadı kimse’lerin inancı.
Kaybettin sen olsan da hoca haccı.
Yalancının mum u söner yalancı.

Dünyanın varlığı doğru olsa da
Yaşayan insanı, her şeyi yalan
Bir baksan geriye her şey yok olmuş
Var mı ki topraktan başkası kalan

Toprağın üstünde yaşar insanı

Yalan dünya değil insanın yalan.
Nasıl yılanlarla yaşar bir insan.
Bir zamanlar canım diye sevilen.
Meğerki kucakta zehirli yılan.

Can diye bilmiştim bir parça benden.

YALNIZ BANA


Bakma o gözlerle bakma baktığın gibi bana.
Bana bak yalnız! o bakış ki taparcasına.
Benden başka bilemesin sana yandığıma.