Suskunluk Senfonisi Şiiri - Güven Tekin

​Bir insana kader baştan gülecek,
Zorlasan da şansın dönmeyecek.
Bu yaralı yüreği kimse anlamayacak;
Artık susuyorum, içime atıyorum.

​Artık sadece düşünüyorum,
O da bir işe yaramıyor, görüyorum.
Gözyaşları durmadan akıyor, silemiyorum;
Artık susuyorum, içime atıyorum.

​Yılların yorgunluğu çöktü omuzlarıma,
Küsmedim ama kırıldım dostlarıma.
Cevap vermem artık boş laflarına;
Artık susuyorum, içime atıyorum.

​Deryalar gibi taştım da duruldum,
Kendimi anlatmaktan inan yoruldum.
En güvendiğim yerden inan vuruldum;
Artık susuyorum, içime atıyorum.

​Bir sızı var kalbimde adını koyamadığım,
Eski neşeli günlerime hiç doyamadığım...
Kimseler duymadı sessizce ağladığım;
Artık susuyorum, içime atıyorum.

​Hayat bir oyunmuş, bizler de oyuncu;
Ne başı belli artık ne de o sonuncu.
Yüreğimde taşıdığım bu ağır sancı...
Artık susuyorum, içime atıyorum.

​Güneş doğsa da benim odam karanlık,
Mutluluk dediğin sadece bir anlık.
Etrafım kalabalık ama her yer yalnızlık;
Artık susuyorum, içime atıyorum.

​Yazdığım şiirler oldu dert ortağım,
Sanki çıkmaz bir sokak benim sokağım.
Hüznüme sarılmış bekler yatağım;
Artık susuyorum, içime atıyorum.

​Sitemim kendime, kimseye değil sözüm;
Gülmeyi unuttu bak, kan çanağı gözüm.
Kendi yangınımda kalmadı hiç közüm;
Artık susuyorum, içime atıyorum.

​Kimisi geçer gider, kimisi hiç duymaz,
Dertli yüreğim artık bu dünyaya sığmaz.
Bahar gelse bile benim gönlüme kar yağmaz;
Artık susuyorum, içime atıyorum.

​Sabır dedikleri, dervişin yoldaşı;
Dinmek bilmedi gözlerimin o yaşı.
Bağrıma bastım artık ben dertli taşı;
Artık susuyorum, içime atıyorum.

​Son sözüm olsun bu, kapansın defter;
Bunca hüzün inan bir ömre yeter.
Susmak bazen konuşmaktan da beter;
Artık susuyorum, içime atıyorum.