Denize Düşen Suskunluk Şiiri - Yücel Özkü

DENİZE DÜŞEN SUSKUNLUK
Ey gözlerim,
denizi seyrederken yorulan akşam,
hangi mevsimi saklıyorsun
aynı pencerenin solgun alnında?

Bir rüzgâr geçiyor içimden ince,
adı konmamış bir veda gibi…
Yaprak yaprak titriyor zaman,
suskunluğa bölünmüş bir göğün içinde.

Her dalga, geri dönmeyen bir sözdür,
kıyıya çarpıp kırılan hatıralar gibi.
Ben bekledikçe çoğalıyor geceler,
içimde sönmeyen bir kandil sızısı.

Kaç düş, sabaha varmadan
kendi karanlığında unutuldu?
Kaç umut, bir martı kanadında
yarım kalmış bir uçuşa dönüştü?

Ve anladım;
beklemek dediğin şey bazen
hiç gelmeyecek bir gemiyi
gözlerinde liman yapmakmış…

Yücel ÖZKÜ
3 Haziran 2026/23:45