Suskunluğa Düşen Ay Şiiri - Yücel Özkü

SUSKUNLUĞA DÜŞEN AY
Gece iner suskun dallara,
Ay süzülür göğün tenine.
Bir rüzgâr geçer adını anmadan,
Hasret siner yüreğimin derinine.

Yıldızlar konuşur gecenin diliyle,
Ay, sessizliği gümüşe boyar.
Sustuğum her yerde seni duyarım;
Sessizlik bile adını fısıldar.

Ne sabah isterim ne düş;
Bu gece ayın ışığı yeter.
Çünkü karanlığın bağrında
Umut, sessizce filizlenir.

Göğe her baktığımda anlarım:
Her karanlık, içinde bir tan saklar.
İnsan, en çok sustuğu yerde çoğalır;
Ay, suskunluğa ömrünü damlatır.

YÜCEL ÖZKÜ
2 Temmuz 2026/01:58