Suskun Mevsim Şiiri - Yücel Özkü

SUSKUN MEVSİM
Artık konmuyor dallara bahar,
Rüzgâr küskün, yaprak yorgun.
Ufkuma düşen o son bakışın,
İçimde dinmeyen bir akşam oldu.

Kurudu gül kokulu pınarlar,
Sustu göğe yükselen dualar.
Şimdi ansan da bir,
Anmasan da bir.

Kaç kez adını bıraktım yele,
Turnalar uçurdum izinin peşine.
Bir avuç hasret bıraktın içime,
Yüreğim savruldu gurbet yeline.

Artık öğrendim beklemeyi,
Geceyle sabah arasında.
Sen sevsen de bir,
Sevmesen de bir.

YÜCEL ÖZKÜ
6 Temmuz 2026/14:14