Suphi Sekü Şiirleri - Şair Suphi Sekü

İnsanoğlu çok zeki, biraz da çılgın hani
Tek bir yönü melektir, dokuz yünü şeytani
Ve dokuza karşı, bir, mağlubiyet ondandır
Aynadaki yabancı, karşıdaki yabani

En basit olan kumdan cam üretip sıralamış

Şefkatli parmakların okşadığı baş olur
Gözlerinin hayali gözlerime değince
Üşüyen yüreğimde, zemheri bahar olur
Baldıranlar gül olur, insan böyle sevince

Mesafeler tükenir, ve zaman bir an olur

BASTIRILMIŞ ÇIĞLIK..Gazze...

Açık bıraktım kapımı
İman sandığında çalındı bergüzarım
Kündeye geldi hayallerim
Kurtlanıp devrildi hayat ağacım

Hep köprünün başında, yolların kenarında
Gelir diye bekledim, sen bir türlü gelmedin
Kurumuş ota döndüm, hasretin duvarında
Yolar diye bekledim, sen birtürlü yolmadın

Senin ayak izine, ram oluyur kumsallar

Adıma aşk denilmiş, az çok herkes tanıyor
Abıhayat içmişim, ebedi ve ezeli
Var sayan yanıyorken, yok sayan aldanıyor
Herkes kalbine baksın çirkini ve güzeli

Ateşlere sokuldum, örsün üstüne kondum

Bilki aynı haldeyim gittiğin günden beri
İlk bahar sabahları ağarırken tan yeri
Göçmen kuşlar taşırmı beklediğim haberi
Akıllı işi değil, ne yapayım, ben buyum

Yazın sıcaklarında şu yüreğim yanarken

BENDE KANIYOR ZAMAN

Yelkovanlar akrebi kamçılayp sürsün de
Dövülüyor günlerim açmazların örs'ünde

Üstüme çöktü gençlik, anılar bir bir viran

Asla alışamadan yaşadığım bu hayat
Yüzüme bakıp bakıp herkes mutlu sanıyor
Zaman genzimde duman damağımda buruk tat
Yaşam samanda ateş usul usul yanıyor

Boyum posum yerinde belki güzeldir yüzüm

Dilendim sevgini, el açtım parsa
Yüreğin tenhaysa, bomboşsa arsa
Kalbin bir parçacık et kadar darsa
Sadece bir ıslık, çal benim için

Sensiz, bir şeyin tadı tuzu yok

BENİM KÖYÜM
YA SENİN KÖYÜN!

Bir köy, taşıyla toprağıyla
Çalısı, çırpısı, ağacı, yaprağıyla