Sükutun Kıyâmı Şiiri - Yücel Özkü

SÜKUTUN KIYÂMI
Sözlerin kalabalık, ben hep eksik kalmış,
suskunluğun içimde büyüyen bir fırtına.
Bir kelimeye sığmayan yorgunluğum var,
içimde kırılmış cümleler durur.

Gözlerinle başlar bütün inkârlar,
bakışların bile yarım kalmış bir şehir.
Ben sustukça büyür içimde yangın,
sen sustukça dünya daha da derin.

Bir ses arıyorum kendi içimde,
ne sana ulaşır ne bana döner.
Kendi içime düşen sessiz çığlıklar,
zamana karışıp kaybolur gider.

Belki de en ağır söz, söylenmeyendir,
en keskin hakikat, susarak söner.
Ve insan en çok da kendi içinde,
anlaşılmadan tükenir, susarak ölür.

Yücel ÖZKÜ
24 Nisan 2026/01:00