60- Çiroka Me Ya Yekşeme

60-ÇÎROKA ME YA YEKŞEMÊ

Îro ne pêwîst e zû rabî,
Zaten dem jî ne li gel te ye.
Wekî ku qijikê saetê jî xwe dirêj dike.
Ronahiya ku di nav perdeyan re tê hundir
Bi hêdî dibêje: “Ne lez bike.”
Tenê yekşem dizane
Wê westandina ku mirov di tevahiya hefteyê de di hundirê xwe de dihêle.
Wê barên nedîtbar ku şeş roj li ser milan tên hildan,
Wekî ku mirov wan li ser kursiyekê bihêle…
Rê berdana wan.
Îro heta kolan jî cuda ne.
Kepenk nîvî dane xwarê,
Bêhna nanê ku ji firinan derdikeve
Bi hêdîtir belav dibe nav taxê.
Rawestgehên otobêsê bêdeng in,
Ronahiyên trafîkê bi xwe ve dibirin û vemirin,
Her çend kes lê nenêre jî.
Ne telefon dirêj dirêj lê dixe,
Ne civînek li benda te ye.
Îro kes tiştek ji te naxwaze.
Çav ji dinyayê girtine,
Guh bêdengiya lez û bezê nabihîzin,
Dev ji fermandan ketine bêdengiyê.
Sibeha yekşemê,
Belkî welatekî biçûk e
Ku mirov dikare tenê ji xwe re be.
Ger bixwazî li malê dimînî.
Di qedehek kevn de çay hêdî hêdî sar dibe.
Li ber camê rûdinî,
Bêyî ku li tiştek bifikirî,
Seetan li ezmên dinêrî.
Çivîkek di nav banan re derbas dibe,
Tu difikirî ka ew li ku derê dereng maye.
Ji ber ku îro
Tu tişt ne mecbûr e bigihîje cihîkê.
Ger bixwazî derdikevî derve.
Ruhê xwe didî nav keskahiyê.
Dema ku di bin daran re dimeşî,
Bêhna axê dikeve hundirê te.
Li ser bankekê bêdeng rûdinî,
Heta mirovên ku ji tenişta te derbas dibin jî
Wekî ku îro kêmtir birîndar in.
Dengê zarokan ji dûr tê,
Ba porên te belav dike,
Dema ku roj li rûyê te dikeve tu fam dikî…
Mirov carinan tenê bi rawestanê jî
Dikare baş bibe.
Lê di hundirê yekşemê de her dem xemek veşartî heye.
Tirsê êvarê ji sibehê dest pê dike.
Dema saet dibin sê,
Dil bê sedem hinekî teng dibe.
Siyek dikeve nav odeyan.
Heta tama çayê jî diguhere.
Ji ber ku tu dizanî…
Rojê herî kurt ê dinyayê yekşem e.
Her çiqas zû rabî jî,
Tu nikarî wê di lepên xwe de bigirî.
Tu hê nû hişyar bûyî,
Dema ku dinêrî ezmên tarî bûye.
Dema ku dinêrî duş hatiye standin,
Kiras hatiye amadekirin,
Çente li tenişta derî hatiye hiştin.
Û ew êvara bêdeng tê.
Televîzyon vekirî ye lê kes temaşe nake.
Dengê gavên ku ji kolanê vedigerin
Wek nîşana roja din in.
Mirov di hundirê xwe de dibêje…
“Xwezî hinekî din bidomanda…”
Lê nadome. Yekşem…
Tenê rehmetek biçûk e
Ku di lepên mirovên dixebitin de hatiye hiştin.
Tam dibêjî ez aram bûm, diqede.
Tam dibêjî min nefes girt, derbas dibe.
Tam dibêjî min dengê xwe bihîst,
Duşemê derî lê dixe.
Piştre jiyan dîsa dest pê dike.
Dengê alarman,
Rêyên qelebalix,
Taştêyên nîvîmayî,
Saetên ku divê bigihîjî wan,
Rojên ku qet naxwazin biqedin…
Û mirov tevahiya hefteyê de
Bi veşartî li yekşema bê raweste.
Ji ber ku dizane,
Ew roja bêdeng dê dîsa were.
Dinya dê dîsa hinekî bêdeng bibe.
Bar dê dîsa ji ser milan dakeve.
Mirov dê dîsa xwe bîne bîra xwe.
Lê tiştekî din jî di kûrahiyê de dizane…
Rojê herî kurt ê hefteyê yekşem e,
Lê rawestandina ku ji mirov re herî dirêj tê,
Ta yekşema din e.
17.05.2015