Son Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Son bir şiir yazsak diyorum,
Şöyle durup dururken, tam da vaktidir derken,
Son dizesini de tamamlayıp ortalık durulunca
Noktasını da kondurduk mu sonuna
Düzelecek sanki her şey, biliyorum.

​Cümle şair ne hissetmişse bugüne dek
Aşka dair, hayata dair, barışa dair...
Uyumlu olmuş, aykırı düşmüş ne fark eder,
Lirik, epik, pastoral,
Satirik, didaktik ne varsa işte,
Derebilsek sonsuz kırından şiirin.
Bir sayfada, on sayfada, yetmedi bir kitapta toplasak,
Bütün bir insanlığa uykusundan önce okutsak.

​Bir şiir yahu, bir şiir çok mudur bu dünyaya?
Bir dünya kurtaracak, diyorum, anlasana,
Hem içinde doğusunun o tam ortası da var,
Afrika’sı, Asya’sı, nesi varsa işte...

Bir yazılsa, inanamazsın ortaya çıkacak olana.
Farkını söylemek kimin haddine düşmüş
Herhangi bir kavmin, herhangi bir ırkın?
İşte o zaman, sorarım sana,
Hangi yasak doğrultabilir namlusunu özgürlüğe?

​O şiir işte, o kendi kendine büyüyen şiir,
Kendiliğinden uçuruverir apansız
Saçma bir yaşamak kaygısı taşımayan kuşları,
Ve konduruverir omzumuza, tam şuraya,
Apoletini o en eski onurun.
​
Bir şiir yazalım, son şiir olsun bu.
Noktasını da konduralım evrenin göğsüne
Düzelsin her şey, bitsin bu uğraş.
Üstüne şiir yazmaya kalkan bir daha,
Değil bir dize, bir kelime,
Tek bir harf bile bulamasın yerini alacak.
O şiirden sonra artık,
Kimse şair olamasın!