Son Kez Şiiri - Kars Gezgini

Bu belki de sana yazdığım son şiir olur.
Çünkü insan
Bir yerden sonra aynı yarayı
Kelimelerle taşıyamıyor.

Gece yine uzun.
Telefon elimde ama yazmıyorum artık.
Eskiden olsa
Bir “çevrimiçi” oluşuna dünyalar kurardım içimde,
Şimdi sessiz kalmayı öğreniyorum yavaş yavaş.

Biliyor musun…
Ben seni hiç normal sevmedim.
Bir fotoğrafına saatlerce bakacak kadar,
Sesindeki yorgunluğu bile özleyecek kadar,
Hiç sarılamadığım birine
Kendimi ait hissedecek kadar sevdim.

Ama bazı insanlar
Birbirini çok sevse bile
Hayat aynı yere koymuyor onları.

Ben bunu geç öğrendim.

İçimde hâlâ sana ait küçük şeyler var;
Kimsenin bilmediği konuşmalar,
Gece dinlediğim şarkılar,
Bir gün olur da gelirsin diye silmediğim hayaller…

Hepsi duruyor.
Bir tek ben yoruldum.

Artık seni suçlamıyorum.
Kendimi de.
Çünkü bazı hikâyeler
Kötü bittiği için değil,
Hiç başlayamadığı için acıtıyor insanı.

Belki bir gün
Bu şiiri tekrar okursun.
Ben aklına gelir miyim bilmiyorum.
Ama şunu bil isterim;
Ben seni geçici bir heves gibi değil,
İçimde yer yapan bir mevsim gibi sevdim.

Ve şimdi gidiyorum usulca.
Kavga etmeden,
Kırmadan,
Son bir kez daha sana sarılmayı isteyerek…

Çünkü insan bazen
Tam vazgeçtiğini sanırken bile
İçinden sessizce
“Keşke…” demeye devam ediyor.

Eğer bir gün gece uykun kaçarsa
Gökyüzüne bak.
Belki aynı yıldızın altında
Ben de seni unutmaya çalışıyor olurum.

Ve olur da başarırsam…
İnan,
En çok buna üzülürüm.