Gökyüzüne Bak Şiiri - Kars Gezgini

Gökyüzüne bak..
Bulursan güneşi bırak gözlerini kamaştırsın..
Yağıyorsa yağmur bulutların arasından düşüşüne bak.
Umuda bak sonra..
Senden geriye kalana..

Ben senden geriye kalana baktım.
Bir ses kaldı önce,
Sonra içime çöken o tanıdık sessizlik.
Bir insan nasıl bu kadar yaklaşır birine
Ve sonra bir ömür kadar uzak kalır,
Bunu senden öğrendim.

Sana,
Seni görmek istediğimi söyledim.
Sarılmaya ihtiyacım olduğunu,
Kokunu bir kez olsun içime çekmeden
Bu özlemin dinmeyeceğini söyledim.
Bir şehir değil,
İçimde büyüyen bütün yollar düşüyordu sana.
Uzak bir şehre gelecektim,
Belki yorgun,
Belki geç,
Ama yine de gelecektim.

Sen ise sonumuzu söyledin bana.
Daha başlamadan bitirilmiş bir hikâye gibi,
Sakin, net, kırmadan ama eksilterek…
“Sonumuz yok” dedin.
Kurulu bir düzenin vardı,
İçine yerleştiğin,
Alıştığın,
Belki vazgeçemediğin bir hayatın.
Ben o hayatın içinde
Yalnızca fazlalık oluyordum.

Sonra bana
“Başkasını bul” dedin.
“Sevgili edinmeye çalış…”
Ne garip.
İnsan kalbinin yerini
Başka bir kalple doldurabileceğini sanıyor bazen.
Sanki senin adını içimde silince
Her şey düzelecekmiş gibi.
Sanki seni özleyen yanım
Bir başkasının gülüşünde susacakmış gibi.

Ama bilmiyorsun,
Ben sende kalmayı seçmedim.
Ben sende kaldım.
Bir cümlede,
Bir bakış ihtimalinde,
Hiç yaşanmamış bir sarılmanın boşluğunda kaldım.

Geceleri gökyüzüne bakıyorum.
Belki sen de bakarsın diye değil artık.
Aynı yıldızın altındayız diye avunmak da değil bu.
Sadece insan,
İçinde yıkılan şeyi yere bakarak taşıyamıyor.
Başını kaldırmak zorunda kalıyor bazen,
Dağılmamak için.

Gökyüzüne bak..
Bulursan güneşi bırak gözlerini kamaştırsın..
Ben karanlığa alıştım biraz.
Ama yine de bazı sabahlar
Işık vurunca yüzüme
Sen geliyorsun aklıma.
Çünkü bazı insanlar gitse de
Onların yokluğu kalıyor odada.
Bir koku gibi,
Bir iz gibi,
Geçmeyen bir mevsim gibi.

Yağıyorsa yağmur bulutların arasından düşüşüne bak.
Ben baktım.
Her damlada senden vazgeçmeyi denedim.
Olmadı.
Çünkü bazı vedalar ağızdan çıkar,
Bazıları kemiğe işler.
Senin gidişin
Benim içime işlendi.

Umuda bak sonra..
Dedim ya, baktım.
Ama umut bazen kavuşmak değildir;
Bazen sadece,
Bir gün seni anarken canımın bu kadar yanmayacağına inanmaktır.
Bir gün adını içimden geçirince
Dünya yerinden oynamayacak belki.
Bir gün seni sevmek
Bir acı değil de
Geçmişte kalmış kutsal bir yara gibi taşınacak içimde.

Senden geriye kalana baktım en son.
Bir ihtimal kalmış sandım önce,
Sonra anladım;
Senden geriye sen değil,
Bende açtığın boşluk kalmış.
Ve ben şimdi o boşlukla konuşuyorum geceleri.
Sana değil,
Senden sonra içimde yaşayan o eksik parçaya sesleniyorum.

Çünkü insan bazen
Birini değil,
Onun yanında olabileceği kişiyi kaybediyor.
Ben sende biraz da kendimi kaybettim.
Sarılabilecek halimi,
İnanan yanımı,
Yola çıkacak cesaretimi…
Şimdi hepsini
Tek tek gökyüzünden toplar gibi toplamaya çalışıyorum.

Gökyüzüne bak..
Belki ben geçerim bir bulutun içinden.
Belki yağmur olur düşerim avuçlarına.
Belki güneş olur değemem ama yakarım içini.
Ama ne olursa olsun bil;
Ben seni yalnız sevmedim,
Ben seni özleyerek, bekleyerek, susarak,
Olmayacağını bile bile sevdim.

Ve bazı aşklar
Kavuşmak için değil,
İnsanın içinde ömür boyu yankı olsun diye gelir.
Sen de öyle oldun.
Gittin…
Ama bitmedin.