Son Hüküm Şiiri - Sadık Kocabaş

SON HÜKÜM:
Mademki bu sevdayı, sen kopardın dalından,
Zerre vefa bekleme, şu gönlümün balından.
Kurtardım bu canımı, senin yalan falından,
Gitsen de bir gitmesen, tutmam seni gayrı ben.

Baharı kışa boğup, boran ettin özümü,
Kendi elinle yıktın, her bir güzel sözümü.
Bundan sonra kararttım, sana bakan gözümü,
Bilsen de bir bilmesen, görmem seni gayrı ben.

Umudun bittiği yer, işte burası durak,
Sana cennet gerekse, benden olabildiğince uzak.
Kurduğun o sahte aşk, aslında birer tuzak,
Gelsen de bir gelmesen, sarmam seni gayrı ben.

Gönül defterim kapalı, kalmadı tek bir satır,
Ne bir özlem bıraktın, ne de ufacık hatır.
Yüklediğin bu dertler, artık ölsem de yatır,
Ölsen de bir ölmesen, anmam seni gayrı ben.

"Kalemsiz Şair" gibi, vurdum mührü yoluma,
Layık değilmiş adın, feryadıma soluma.
Vebali yük eyledin, şu yorulmuş koluma,
Yansan da bir yanmasan, yanmam seni gayrı ben.