Ölüm bir kapı değildir,
Sessizce kapanan bir perde belki…
Ne tokmağı vardır,
ne de ardına kadar açılan bir sabah.
Gelir,adını anmadan gelir.
Bir nefesi bizden alır,
Gerisini zaman bırakır.
En çok da yarım kalanlar soğuk orada,
söylenmemiş cümleler,
tutulmamış veya…
Ağırlığı bundandır ölümün.
Kimine özgürlük olur,
Kimine tarifesiz bir bekleyiş.
Giden susar,
Kalanın kalbi konuşur.
Ve insan anlar o an:
Ölümün sonu aslında değildir,
Asıl ölüm
Yaşarken eksilmektir...
Kayıt Tarihi : 24.03.2026 21:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!