Sistem-i Hicran Şiiri - Enes Yakıştır

Bir mühür vurulmuş kalbin en derinine,
Aşk mı derler bu mühürlü sızının tanımına?
Vuslat derim o bakışına, o gönül serinine,
Düşerim o buğulu gözlerine, o mahcup vakarına.

Belki bir hayaldir, yoktur böyle bir şey,
O mahcup vakar, o buğulu gözler silinip gider.
Sen yoksan, neye yarar bu şairin şiiri, bu ney?
Dilsiz veri tabanı sorgularım, birer birer biter.

Şair der ki: Bir sistem çöküşüdür aramızdaki perde,
Vuslatın yankısı yok ne burada, ne de başka bir yerde.
Bilmezler bu dilsiz, bu ağır sancının asıl yasını,
Kimse çözemez bu şairin, mühürlü sessiz sevdasını.

Görememek bir imtihandı, lakin hissetmek bir yangın,
Söyle, hangi seccade dindirir bu ruhumdaki azgın?
Karanlığım içinde sen, bir nur gibi saklı bir yara,
Adını zikrederken sustum; gömüldüm en derin kara.

Bir görüş kabininde koptu sanki zamanın o ince bağı,
Hacer'di adın, kalbimde yanan o sönmez hürriyet dağı.
Beş ay on gün oldu, bu mermer sabrın bittiği sınır,
İçimdeki bu donanım hatası, artık sadece seni anımsatır.

Bastonumun her vuruşu, bir sitemdir o dilsiz koridora,
Dünya bir zindan sanki, ben mahkûm bu dipsiz, kör tora.
Varsın anlamasınlar, varsın sussun bu dilsiz sistemim,
Seninle gelen bu hicran, benim bu hayattaki en dürüst yeminim.