Sırça Köşklerin Sonu

Öyle bir düzen ki bu,
Çarkları kanla yağlanan,
"Butlan" diyenin üstüne
Bir gölge gibi çöküveren.

Sürüden ayrılana "hata" damgası,
Yolun dışına çıkana "hain" kavgası,
Sözü eğip bükerek
Hakikat sananların sofrasında
Bir lokma ekmek için
Eğilen boyunlar...

Oysa güneşin doğuşuna
Engel olamaz kilitli kapılar.
Zorla kurulanın ömrü
Bir fırtına akşamı kadar kısadır.

Korkunun karanlığına hapsolanlar,
Gelenin ayağına kapananlar,
Bilsinler ki;
Sırça köşklerin, sahte putların,
Zulümle yükselen o yüksek duvarların,
Eninde sonunda
Kendi ağırlığıdır çöküşü.

Gelenin,
Bir kibir rüzgârıyla gelip,
Sessizliğin çığlığıyla
Bir daha dönmemek üzere
Şutlanıp gideceği gün yakındır;
Çünkü insan,
Zincir vurulmayan tek ihtimaldir.