Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

İhanetin babası, şeytan aleyhi lane,
En son onun filmine, Cehennem olur sahne.

İnsanlık mı para mı
İnsanda ki dara mı
Tekamüle muhalif
Acaba madara mı

Gündüzden döndük akşama,
Üzüldük Haleb'e Şama,
Dünya hala dönüyorsa,
Devam ederiz yaşama.

Nereye kadar inkâr,
İnkâr getirmiyor kâr,
Varı yok sayan kişi,
Sahtekârdır sahtekâr.

Kendini alim zanneden, beni cahil zanneder,
Kendi aczini bilmeden, dönmüş bana tan eder,
Ben benden Hakka sığındım, çaldım yere benliği,
Bir şey düşünürsem eğer, o da derim Rabbim ne der.

Oku önce kendini,
Yık benliğin bendini,
Sana senden de yakın,
Tanı sen efendini.

Dicle yuxardan axi,
Bilmeyen ıle baxi,
Benden uzaxlaştıxça,
Sanisan canım çıxi.

Hani ya beraberken ne güzel paylaşırdık

Berabarce gülerek beraber ağlaşırdık

Nerdesin bilmiyorum gönül sarayım yıkık

Er ol demekle er olunmuyor
Çakma er olan çakma konuşur
Kirli havalar hiç solunmuyor
Gün gelir onlarda elbet alışır

Varlığı varlığımı anlamlı kılan kadın,
Sevince melek gibi, açılmakta kanadın,
Sevmeye sevilmeye varlığını adadın,
Gülle diken yanyana, senin gül oldu adın.