Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Bana ne adın lazım, ne şanın ne şöhretin,
İnan ki adam yapmaz, cebindeki servetin,

Anandan doğar gibi, kabul ettik seni gel,
Mevlana da demişti, ne olursan yine gel,

Tohum toprakla buluştu var oldu hem anan baban

Bir çiğnemlik et kadardın ruhundan üfledi Rahman

Memelere süt vermezse olur muydu söyle maman

Senin gibi düşünmeyen, insanı yok sayamazsın,
Seni de yok sayan varsa,onlar da yanlış yapıyor,
Hiç kimse kendi fikrini, başkasına dayamasın,
Var olanı yok sayanlar, yalnız iblise tapıyor.

Yok sayılan her kim olursa olsun,
Günü geldiğinde, ben varım diyecek,
Sözlerim dünya aleme duyulsun,
Yok sayan mutlak ceza ödeyecek.

Yüregım tıp tıp ati,
Yoklıgın bahan bati,
Senı kıme sordımsa,
Kaşını bahan çati.

Gidiyorum artık, sakın dur deme,
Yayını terk eden bir ok gibiyim,
İpotek koydurmam, ben irademe,
Anlamsız sözüne, ben tok gibiyim.

Uğraşma benimle, var git yoluna,

İnandım iman ettim, bir gün öleceğime,
Mukadder meçhul günde, çekip gideceğime,
Yapmış olduklarımdan, hesap vereceğime,
Nasıl mümin olurum, akletmezsem bunları.

Kendini kimsesiz sanma,
Kimsesizim diye yanma
Allah herkesin kimsesi,
Yok diyene aldanma.

Dön denilen günden beri, her zerre döndü dönecek,
Miadı dolduğu anda, yanan ne varsa sönecek,
Dur komutu geldiğinde, zaman ve içindekiler,
Onlar sonsuzluk yolcusu, sanma ki geri dönecek.

Yok saydılar seni, yokmuş şöhretin,
Kelamı kibarda, yok mu gayretin,
Heceyi kalıba döktün erittin,

Adını anmazlar meşhur değilsen.
Diyorum Allah'a, yalnız eğil sen.