Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Kalbin kırılmış ise nasıl düşüneceksin
Hüzün düşüncemizi, alır bizden götürür,
Kalbin kırık oldukça, daha üzüleceksin
Akıl devre dışında, duygu yolunda yürür.

Hayatın her aşaması, basamaklarla doludur,
Bastığın her basamaksa, yalnızca iniş yoludur,

Hedef gaip, menzil gaip, basamak çıkış holüdür,
Merdivenin trabzanı, hangi ağacın koludur,

Yorgunum kalmadı,takatim benim
Ne acılar çekti,bil ki yüreğim
İçim buz dağı,yanmakta tenim
Sonbaharı bile,özlemekteyim

Kişi görmezse önünü,
Nasıl bilecek yönünü,
Kıbleyi bile şaşırır,
Berbat getirir sonunu.

YÖRÜNGEM ŞAŞTI

Sen ve ben yetiyorduk, kurduğumuz dünyaya,
Beni böyle bırakıp, nereye gittin gülüm,
Tek seni görmek için, sığınmışım rüyaya,
Sensizliği yaşadım, virane şimdi gönlüm.

Yönetime gelmedikçe insanlar, düşünürler özgürce,
Yönetenleri yakın çevreleri yönlendirir gizlice.

Yazılanı okuyanlar, okunanları yazanlar,
Şehadeti soruyorum, ne yazmaktadır kitaplar,
Araştıranlar arasın, soruşturanlar sorsunlar,
Şehitliği yozlaştırıp, İstismara kalkmasınlar,

YÜCE GÜCE

Döndüm döneceğim sana,
Beni yanına alsana,
Gece gündüz ağlıyorum,
Ne olur beni duysana,

Varlıkları yok saymak,
Küfre açılan kapı,
Kalu beladan caymak,
Şeytana uyan yapı.

Hepimiz insanız akıllanmayız

İnsanlığın yok olduğu çağdayız

Neden sevmeyiz insanı hak için