Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Hiç kimse derdime, derman olamaz,
Lokman hekim gelse, çare bulamaz,
Bu gönlümü yakan, beni aramaz,

Ölmeden yarimi, göreyim dostlar,
Yarimi görüp te, öleyim dostlar,

Sırtı devlete dayamış,
Tek değer onda paraymış,
Sonrada nefsine uymuş,
Kendini yıkılmaz sanmış,

Ölüm de var ölüm de var,

Ölümü tattırdılar, sıtma denen illetle,
İnsanım diyen insan, yaşayamaz zilletle,
Bir şey elde edilmez, köşende oturarak,
Ferdi sonuç alınmaz, istenmeli milletle,

Beni takip eden var,
Etmeyen kendi bilir,
Kimseye olmam duvar,
Dosta ruhum eğilir.

Yalnız okuyup yazmak, mektep olmasa gerek,
Varı yok sayabilmek edep olmasa gerek.

Diyarbekirde,
Surların dibinde,
Karanlık mı karanlık,
O kuytu köşede,
İstesem de,
İstemesem de,

ON İKİ ŞUBAT 1920

Yiğitler harmanıdır, vatan toprağı Maraş,
Her karışı mübarek, vatanın toprağının,
Düşmanı kovmak için, yeter de artar faraş,
Gülleri solmayacak,İstiklalin bağının.

MARAŞ DESTANI

Duymayanlar kulak versin, Maraş'lı teslim olmuyor,
Bu nefes bizde oldukça, güller açılıp solmuyor,
Her yer işgale uğramış, sesler bile duyulmuyor,

Günler günü kovalar,
İnsanoğlu çabalar,
Hayatın tüm yükünü,
Çekmektedir babalar.

Anayı unutmadım,

Önce ara kendini bul,
Hakka yönel usul usul,
Niyetin salih olmazsa,
Alman gerekecek gusul.