Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ölmeye alışmış olmak, söyler misiniz ne demek,
Biz alışıyorsak eğer, sizler de alışın görek,
Hadi bir de sizler ölün, kolay oluyorsa ölmek,
Ateşin düştüğü yeri,mümkün değil anlamanız,
İnsan olan dayanamaz, cızır cızır yanar yürek,

Kader değil mi, tüm yaşananlar,
Kaderi ancak, inanan anlar,
İsyancıdırlar inanmayanlar,
Ya da inandığını sananlar.,

Sen üstüne düşeni yap,Kaderin ile uğraşma,
Gecikmeden Allah'a tap,Hakikat yolundan şaşma,
Düşünmek erdemin yolu,Doğru düşünmeyi öğren,
Unutma İnsan oğlusun, Unutup haddini aşma.

Erkeğe verilmiş en güzel nimet kadın,
Erkek olarak hep kadınını aradın,
Unuttun mu yoksa, onsuz yaşayamadın,
Sonra da kadın oldu, senin yaşam adın.

Kadir-i mutlak sensin, ey varlığı var eden,
Secdeye varmak diler, var kıldığın bu beden,
Müdrikim varlığına, aczimi de bilirim,
Sana yönelmek için vardır yeterli neden.

Kaçıp gideceğim ben bu ellerden,
Beni anlayanı bulana kadar,
Bana çektirilen, cehennemlerden,
Bedenim burada olmadan murdar,

Kaç kez geldim kapına, kapını çalamadım,
Seviyorum demeye, cesaret bulamadım,
Yüreğim sende iken, nefes de alamadım,

Bedenen varım ama sanki yaşamıyorum,
Önümdeki engeli, ben de aşamıyorum.

Kendi isteğinle gelmedin dünyaya,
Kendi isteğinle gitmek istersen eğer,
Hazırlan kabus çökmüş olan rüyaya.

Her kimden gelirse gelsin,
Şiddet insanlık suçudur,
Şiddetle çözüm arayan,
İstisnasız kusurludur,
Hiç bir sebep meşru değil,
Şiddete mazeret olmaz,

Kalbinden giremediğinin gözünün içine bak,
Kalbine almayan sana bütün kapıları açacak.
Ya gözlerini kapatacak, ya da bil ki utanacak,
Her iki halde de kaçacak bir yer bulamayacak