Bir gün daha sensiz uyandı şehir,
Rüzgar, adını fısıldıyor yine.
Kaldırım taşlarında izlerin var
Ve ben, her adımda sana düşüyorum.
Gözlerin gelince aklıma,
Bir rüzgâr esti, adını getirdi,
Gönlümde saklı sevdanı bitirdi.
Ne zaman gözlerin düşse aklıma,
İçimde bahar baştan başa yürüdü.
Bir söz yetiyor, sesinden dökülen,
Bir kuş çırpınıyor göğsümde,
Adını fısıldıyor göğe doğru.
Her nefes, sana açılmış bir dua,
Her sessizlik, senden kalmış bir iz.
Ey sevgili,
Gözlerin, sabahın ilk ışığı gibi,
dokunur içimin karanlığına.
Bir bakışın —
bütün suskun mevsimleri yeşertir içimde.
Sesin, uzak bir denizin huzurudur;
Bugün takvim sana açılıyor,
adını kırmızıyla yazmışlar —
ben ise kalbimin kenarına
sessizce çiziyorum gülüşünü.
Ellerim boş değil aslında,
İnce bir pusudayım yine
Hasretin dalgasında savruluyorum
Gözlerin geliyor aklıma inceden
Yüreğim titriyor hemen oracıkta
Sana bu mektubu siperden yazıyorum
İyilik ekersen, sevgi biçersin,
Gönülden verirsen, değer içersin.
Bir söz düşün, yumuşaksa dili,
Yıkılan kalbi yeniden işler beli.
Yalanla örülen hiçbir yol uzun değil,
İnsan diye bir söz var,
Sadece yürüyen değil, düşünen.
Kimi altınla tartar hayatı,
Kimi bir çocuğun gülüşüyle.
Doğruyu bilmek kolaydır aslında,
İnsan hayata karşı büyür,
Rüzgârın tersine yürüyen bir kıvılcım gibi—
Adım attıkça çoğalır,
Düştükçe derinleşir,
Ağladıkça genişler içinin sesi.
Karmaşık olabilir hayat.
Çoğu zaman öyledir zaten.
İnsan açısından bilinmez pek.
Ahenk mi karmaşa mı önce gelir?
İkisi de birbirini doğurabilir aslında.
Ardın sıra basamaklar birbirini besler.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!