Sinan Bayram Şiirleri - Şair Sinan Bayram

Aşk şarabından dökülen damla olsam
her damlada bir şiir olsam yüreğimle
aksam yüreğine aşk diye yar diye
okusan beni o eşsiz gözlerinle

Neyledi aşk bize hükmüyle böyle

Anlaşılmamak,
yüksek sesle susmaktır.
Söylediğin her kelime
başka bir anlama çarpar,
geri döner.

Herkesin dolabında bir ceset var,
Adı konmamış bir utanç, bir yarım kalmış bahar.
Karanlıkta kıpırdanmaz—sessizce bekler,
Sahibi konuşmadıkça büyür, ağırlaşır, çöker.

Geceleri kapak gıcırdar içten içe,

Herkesin içinde ölen biri var,
Bir gülüşün küle dönmüş izi,
Bir sözün yarım kalmış tınısı,
Bir kalbin bir daha hiç çalmayacak ritmi.

İçimizde bir sessizlik taşırız,

Kıyamete kin mi bu
İnadına yaşıyorsun

Nefesini kesen olmaz mı
Nefesinle bedel ödüyorsun

Neden yaşayamıyorum ben
sevmeyi hayat bilmişken
ve sevgiyle doluyken
bu zindan kimin böyle
günahım ne bilmiyorum
intihar gibi yaşıyorum

Bir sessizlik var içimde,
Katı, saydam, bekleyen bir madde gibi.
Senin sesin dokununca çözüldü yavaşça,
Kendimi kaybettim — ama özgürce.

Aşk mıydı bu, yoksa benliğin çözülüşü mü?

Hadi vur diyorum gözlerinle
Ben ölürken ses çıkarmam
Ama yüreğim hala kıyametler de
Görmüyorsan tamamdır
Duymuyorsan tamamdır
Yüreğin titremez uçurumlarda

Bir yüz gör
Bir gül öl

Deniz mavisi
Martı kanadında yağmur

Doğudan gelir ışık,
doğudan —
her uyanışın kalbinden.

Kardeşler sessizdir,
eller taşta,