Bazen bir veda ya sığıyor ömür
Gitmekte kalmakta bir seven için
Nefes nefese derin boşluk büyür
Dağlarda yeşermez artık bahar
Kent sokakları prangalarca yontulmuş
Ekranlar yanıyor —
ama kimse birbirine bakmıyor.
Piksel kadar gerçek,
ve sonsuz kadar sahte bir evrende
kendimizi kaydediyoruz,
yeniden,
Anlıyorum mektubum hiç okunmayacak
oysa ayrılık yoktu mektubumda
hüzün vardı sadece aşk kokulu
yangınım yüreğimdeydi anılarda yok
Gönül ister gözyaşım özleme akmasın
Sevgi cennetten bir gül
Aşkın ufkunda vuslat var
Aşk gönüllerin özüdür
Teslimiyettir bu aşkı yar
Aşk huzurun kaynağıdır
Bir ben ölmekteyim şimdi
nice umutların koynunda
bir ben kaldım sana vurulan
paslanmayan prangaların bağrında
Bütün güzellikleri kaçırmışım sanki
Gün gelir yokluğa düşersin ey can
tüm varlıklar önünden gelip geçer
aldırmadan dönüp hiç bakmadan
gün gelir yoklukla sınanırsın ey can
Düşlersin aşkı sevdayı
Uzar gider taşlı patika,
Bir yanım umut, bir yanım hüsran.
Her adımda bir başka fırtına,
Yine de yürürüm, yılmadan, uslanmadan.
Gök griyse ne çıkar?
Geceler uzuyor sensiz her zaman,
Yüreğim yanıyor hasretle yanan.
Bir adım gelsen de bitsin bu duman,
Yollar sana çıksa keşke her an.
Adını fısıldar rüzgâr içimde,
Rüzgâr saçlarını okşayınca
gece birden yumuşar,
benim içimde
uzun zamandır susan bir melodi
yeniden doğar.
Liderlik, önde olmak değildir yalnız;
bazen geride kalıp
düşenin elinden tutmaktır.
Kendi adımlarının sesini değil,
arkadan gelen nefesleri dinlemektir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!