Öyle bir zaman ki bu
Tufan desen tufan değil be arkadaş
Toprak bile yeşermiyor artık
Bizim can verdiğimiz kadar
Hakla batıl karışalı beşer şaştı
Ne zaman unuttum desem seni,
Bir gülüşün düşer geceye usulca.
Anıların perdesi aralanır içimde,
Ve başlar yine… o arsız özlem.
Kapını çalmam çoktan yasak bana,
Aşk, pozitif sanılır,
ışık gibi anlatılır hep.
Oysa negatifi bilmeden
değerini bulmaz hiçbir şey.
Seni sevmek,
Anlatılmaz artık küçüğüm
Anlatılmaz gökyüzünün rengi
Yeryüzü böyle kanarken
Gökyüzünde renk mi kalır
Kalsa bile anlatılır mı bu hal
Hayır küçüğüm hayır
Oku okumaktan güzel ne var ki
Yaz sonra yazmakta güzel şey
Ve şunu unutma unutulmaya uzaktır
Güzellikler paylaştıkça daima çoğalır
An gelir, susar kelimeler,
Bir bakış yeter anlatmaya.
Kalbinde saklı bir ezgi gibi
Çalar hayat, usulca, yara yara.
An gelir, düşer aklına eski bir gün,
Bir rüzgâr eser içimde usulca,
Tozlu bir defter açılır ansızın.
Sayfalarında eski bir gül kurumuş,
Kokusu bile kalmış yarım yarım.
Bir pencere kenarında kalmış sesler,
Hayat…
Bir soru gibi başlar nefesle,
Cevabıysa hep başka bir soruda gizlenir.
“Niçin varım?” der insan,
Ve sessizlik, kadim bir bilgelikle gülümser ona.
Senin adın,
ruhumun en derin suyuna düşen
bir ışık halkasıdır—
yayılır, genişler, beni bana hatırlatır.
Aşk, belki de
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!