Hangi yanmanın tesellidir bu gözler
Bilmen ama söyle sönmesin ateşim
Cehennemime cennet oldu gözlerin
Aşkınla yanıp küllenmek isterim
Bir ömür gözlerini seyre dalsam
Yar
İçinde sen olan şarkıyı dinledim
Gözlerin olan kefeni aşkla giydim
Sen olmayan benliği terk ettim
Şimdi yangınımı körüklüyorum acılarla
her acıda bir ben buluyorum hak davasında
tüm acılarda bir ben resmediyorum dünyaya
kanım alevlendiriyor yangınımı usulca
Şimdi ne ölümdür bana kalan ne hayattır adı olan
Toprağı avuçlamış asi bir rüzgar
Mesafeler yormuş küçük adımları
Sıcak bir namlu soğumaz arşa bakar
Gözyaşları kırmış yine gönül dalını
Sevda susmuş düşmüş en ağır yana
Tutkular meclisine gel sevdiğim
Bir tutkusun zaten her yerde yazar
Gel ki seyrinde semaha döneyim
Yer gök zindandır sen yoksan yar
Gönül dalıma konmuş sevda kuşu
Tutkumu omuzladım bir akşamüstü,
Ağırdı —
Sanki kendi kalbimi taşıyordum
Kendi sonuma doğru.
Kimse görmedi çivileri,
Kaç zindan giremedi
gözlerin var yüreğimde
kaç pranga eskitemedi
adın var yüreğimde
Zindanlarca hasretim sensin
Korkuları gömdüğüm an bulmuşum seni
tutulmuşum sevdana yarim ustura ağzında
kendimi bulmak adına geldim sana çırpınarak
duy beni fısıldıyorum aşkı gönül sayfana
Nefesim volta halinde aşkın koridorlarında
Zindanlarda geçti fani ömrüm
Ayağıma prangalar bağladılar
Gözlerime mil çektiler
Yüreğimi dağladılar sevgili
yandım ama yaktıkları ateşte değil
Biz ne zaman kazandık ki ubey
Ne zaman gerçekten yaşadık
Bak aldığımız nefes bile bir sır
Ne zaman elimize bir gül aldık
Hep ustura ağzında kanamadık mı
Dört duvar arasında prangalar eskittik
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!