unutursun demiştim de
gülmüştün
başka dizlerede yatarken
unutursun demiştim
verdiğin sözleri
yıllara yenik ne hayatlar
öyle bir yerdeyimki şimdi
sırtımı dönüyorum istanbula
ayaklarım bodrumda
bodruma sırtımı dayadımmı
gözlerim istanbulda
sagımda solumda ise
Şimdi bile geçti
ömürden dakikalar
bak bakalım ardında kalanlar
hayat mı yoksa anı mı
yada kaybettiklerinin resmi
şimdi düşün artık koşuyorsun
aynı dünyada yaşayıp
aynı havayı soluyoruz
yürüyoruz koşuyoruz
önümüzde ki bir hayai
sonsuz olana zaman biz
geleceksen gel
güneş batmak için
ufukta yoruldu
seni beklemekten
kapıdaki zaman
çok inatçı dinlemiyor
Yok olmuyorsa korkuların
çocukluğuna dön
kerpiç tuğlallı evlerin arasına
dar sokaklı mahallende ara
yaşadığın yokların sırrını
asırlık çam ağacına dayanmış
yine akşam
sen sokaklarda
ardında lambalar
ve gülümsüyorsun
karanlıkların ardından
rüzgar karşımdan esiyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!