Şimdi nasıl Arkadaş Kalalım

‎Arkadaş Kalalım dedi
‎Bir cümle düştü yüreğime, sessiz ama ağır
‎Arkadaş kalalım' dedi, sustu bütün şiir.
‎Oysa ben gözlerinde bir ömür aramıştım,
‎Bir tebessümüne bile dünyaları adamıştım.
‎Ne küskünüm sana, ne de kızgın kaderime,
‎Sadece alışamadım sensiz geçen her güne.
‎Dost olmak kolay dedin, ben nasıl anlatayım?
‎Sevdiğim kadına "arkadaşım" diye nasıl bakayım?
‎Kalbim seni severken aklım sustu hep,
‎İçimde büyüyen umut, şimdi sessiz bir sebep.
‎Belki bir gün anlarsın, sevgim ne kadar gerçekti,
‎Gülüşünün ardında bütün hayatım saklıydı.
‎Ben seni kaybetmedim sadece,
‎Birlikte kurduğum bütün hayalleri de uğurladım.
‎Şimdi geceler bana seni soruyor,
‎Ben ise cevabını gözyaşlarımla tamamlıyorum.
‎Yine de mutlu ol
‎Çünkü seven insan, sevdiğinin gülüşüne dua eder.
‎Ben seni uzaktan sevmeyi de öğrenirim belki,
‎Ama "arkadaş kalalım" sözüne alışamam hiçbir vakit.
‎Her gece gelir huzur veren sesinden  şiirler dinlerdim sesinle uyurdum  ben nasıl şimdi arkadaşım diyeyim 
‎Bazı aşklar kavuşmak için değil,
‎Kalbin en derin yerinde sessizce yaşamak içindir.
‎Ve ben, seni sevmeyi bırakmasam da,
‎Sana yük olmadan sevmeyi öğreneceğim.  
‎Ve şimdi geceler eskisi gibi değil,
‎Sessizliğin bile senden izler taşıyor.
‎Bir zamanlar sesinle dinen yorgunluğum,
‎Şimdi aynı sessizlikte içimi yakıyor.
‎Her gece huzur veren sesinden şiirler dinler,
‎O dizelerde kendime bir umut bulurdum.
‎Gözlerimi kapattığım her an,
‎Sanki kalbin kalbime dokunurdu.
‎Şimdi bana "arkadaşım" demeni istiyorsun,
‎Söyle, seven bir yürek bunu nasıl başarır?
‎Ben seni dinlerken sevgiyi ezberledim,
‎Dostluğu değil, ömrümü sana adadım.
‎Belki zaman geçer, yaralar kabuk bağlar,
‎Ama bazı izler kalbin en derininde yaşar.
‎İnsan unutmayı seçebilir belki,
‎Fakat gerçekten sevdiğini silemez hatıralarından.
‎Eğer bir gün yine gecenin sessizliğinde,
‎Benim gibi özlem çökerse yüreğine,
‎Bil ki ben hâlâ aynı yerde olacağım;
‎Dualarımda adın, şiirlerimde gözlerinle...
‎Çünkü bazı insanlar hayatımıza gelip gitmez,
‎Bir ömür kalbimizin en güzel yerinde yaşar.
‎Ve ben seni kaybetmiş olsam da,
‎Sana duyduğum sevgiyi hiçbir zaman inkâr etmeyeceğim.
‎Belki yollarımız ayrıldı,
‎Belki aynı gökyüzüne farklı pencerelerden bakacağız.
‎Ama bil ki bir şairin en hüzünlü dizelerinde,
‎Sen hep yarım kalan bir sevda olarak yaşayacaksın.
‎Ama bilmeni isterim ki,
‎Seni sevmek benim en güzel alışkanlığımdı.
‎Bir sesin yeterdi bütün kırgınlıklarımı susturmaya,
‎Bir şiirin yeterdi karanlığımı sabaha çevirmeye.
‎Şimdi geceler yine geliyor,
‎Fakat ne sesin var ne de dizelerin.
‎Kulaklarım seni ararken,
‎Kalbim sessizliğin içinde seni dinliyor.
‎"Arkadaş kalalım" dedin...
‎Oysa ben seni dostum değil, yuvam bilmiştim.
‎Bir ömür aynı gökyüzüne bakmayı düşlerken,
‎Şimdi gözlerini bile özlemeye mahkûm kaldım.
‎Belki bir gün başka şiirler okursun,
‎Başka sesler sarar uykularını.
‎Ama ben her mısrada seni bulacağım,
‎Her satırda adını sessizce fısıldayacağım.
‎Çünkü sen yalnızca sevdiğim kadın değildin,
‎En güzel hayalimin gerçeğiydin.
‎Kalbimin attığı her hecede,
‎Adın gizliydi, sesin gizliydi.
‎Eğer bir gün bana dönüp,
‎"Nasıl dayanabildin?" diye sorarsan,
‎Bil ki dayanmadım...
‎Sadece seni sevmekten hiç vazgeçmedim.
‎Ve bir gün bu şiir biterse bile,
‎Sana olan sevgim bitmeyecek.
‎Çünkü bazı vedalar bir kapıyı kapatır,
‎Ama gerçek sevenin yüreğinde o kapı sonsuza kadar aralık kalır...
‎Ve artık bu şiirin sonuna geldim...
‎Belki kelimeler sustu,
‎Ama seni seven yüreğim hâlâ susmayı öğrenemedi.
‎Sana kırgın değilim,
‎Sadece yarım kaldım.
‎Çünkü bazı insanlar gider,
‎Ama onlardan kalan sevgi bir ömür gitmez.
‎Yolun hep aydınlık olsun,
‎Gülüşün hiç solmasın.
‎Ben uzaktan, sessizce,
‎Mutluluğuna dua eden biri olarak kalacağım.
‎Belki bir gün bu satırlar rüzgâr olup sana ulaşır,
‎Belki de hiç okumazsın.
‎Ama bil ki bu dizelerin her harfi,
‎Sana duyduğum sevginin sessiz vedasıdır.
‎Hoşça kal...
‎Bir zamanlar uykularımı güzelleştiren ses,
‎Kalbime umut olan en güzel şiir...
‎Ben seni hep en güzel hâlinle hatırlayacağım.
‎Çünkü bazı sevdalar kavuşarak değil,
‎İnsanın içinde ömür boyu yaşayarak tamamlanır.
‎Elveda demiyorum...
‎Çünkü seni seven kalbim,
‎Sana son kez değil,
‎Her gün yeniden veda etmeyi öğrenecek.
‎