Silvan Güneş Şiirleri - Şair Silvan Güneş

Sor kendine,
hani bir zamanlar kalbini yerinden söküp atan o heyecanlarını!
sonra koşarak girdiğin o kapıdan,
kaçarken ardına dahi bakmadan kaçışlarını!..

Sor kendine,

bozulmuş daireler
düzeni yok
bukalemun ve de maymun kampları
başındaki yine aynı
soranı yok
bu dizginler niye yerde

Bazı kumaşlar var dokunamam,
bazı kelimeler var söyleyemem,
bazı acılar var anlatamam...
düşemem bazı yollara...

Ey aşk,
biz seni dolu dizgin,
özgürlüğün tadını çıkartırcasına...

Ey kahpe ihanet,
biz seni kendi ektiğin tohumun gölgesinden,

Biz ağaçta yaprakken yeşildik!
Ne zaman ki koptuk,
bize hayat veren gövdemizden,
düştük,
kuruduk,
renk değiştirdik...

Seni, denizlerde lodoslara,
zirvedeyken hayallerin, alizelere,
terk eder miyim ben?
Seni, dağların başını kaptırdığı nimbuslara,
steplerde deliye dönen kurda-kuşa
yem eder miyim ben?

yok, olmayacak zaten olmazdı da senden bir şey
çok önceler sende gördüklerimiz yedi bizim aklımızı da
sana tapanların onca yaşattıklarına rağmen bir uyanma olmadı ya; pesss...
işte ona yanıyor bu milletin bir kesimi
sayeden şiir dahi yazamaz oldum
insanın içinde yaşama sevinci bırakmayan bu bed, güdümsüz, sevgisiz halin...

Nereye baksam gelirdin?
Gözlerinin denizi benden çok uzaktayken.
Bekle derken çaldın saatimi.
Yok oldum zamanlarda, ümit beslerken.

Bir renk seç dedin, seçtim.

Hayat dediğin bir aldanış...
Oysa gözlerinde baharı görmüştüm.
Sapları ta dibinden koparılmış papatyalar
yaşamak için nasıl da direnir
Ve gün bitmeden solar.
Ve her kopan şey bir gün tükenir...

Gerçekler mayın tarlası,
patlar ta kulağınızın tözünden
Her uzvuyla övünen sen!
duymaz gibi gülümsersin!..

Tüm aptallıkların yüze yansıdığı gülücükler.