Silüetler III Şiiri - Oğuz Ozan

Bir gölge sarıldı içime,
kendime yabancı
Duvarlara asılı kaldı,
Geceden avâre
Tutundu uçsuzluğuna

Çoğaldıkça eksiliyordu benden;
Aşina yüzler, birer birer...
Şafağa dek uzadı gölgeler
Ve çözüldü sabahın derûnunda

Katlanmış hüznün kıvrımları
Seriyordu bir garip yorgan
Yitip giden yakamozun üstüne
Silûetlerin zâyi ışığında
Soluyordu sâyeler
Mâlûl bir akşam vaktinde

Doluyordu çiy düşmüş rüyalar,
İçime sirayet eden gözlerine
Issız bir akşamın teninde demleniyordu
Güneşin elçileri
Serpiliyordu kızıl kaftanlı
Yılgın göğe

Hür kuşların göç ettiği
Ruhunun kıvrımlarından,
süzülürken gece
Örselenmiş rüzgârlarla dövülürken;
Ve iştiyaklarla...
Silûetler âfaka erişiyordu
suskunluğunda-