Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Aklımdayken...
Yedim ben o dedikleri ayvayı ne var bunda..?
Dahası...
Ben Jonagold elmalarını da...Mandarina turuncusunu da
Kara zeytinleri Ege meltemlerinden ömüruzatan
Ben yeşil zeytinlerini de yedim,

Bana sorma ömrünü kimdir
Akşama kadar şidetini artıran rezilliklerin başında nöbet tutanın
Her vakitte bol nasipli günahlarıyla isayı öldürüp
Kendini ölü cesetler kalıntısından tanrı etme payıyla
Ölümü fazlasından yaşama yasal kılan
Örneğini birbirine devreden kirli kaneviçelerin

Hızlı fokurdayan motor
Buharı tepesinde buğlanınca
Sapar gider hayata omuz veren toprak yolundan
Çayıra çimene, dala tomurcuğa...
Kıya kıya
Büyük küçük

Görmek istedikten sonra aktan karayı...
Karanlığın hiçbir önemi yok ki...
Görmek istemedikten sonra ışığın da iki gözüm..
Işığın da...
Yaban ve vahşi bir yeryüzü sırtında gezip eğlenilen şu dünya
İnsanın yoluna çıkmış en sarpalarıyla

Yol arızalı
İl uzak ve çapul
Araba işlemez, arabacı alkolden beter sancı, yolcu bi karar
İş..ağaçsız bir toprağı oturur gibi
Ilık geceler, serin rüzgarlar omuz başın dal dal
Yıldızlar ve uslu uslu oturan dağlar..

Dedik ya...
Hava bir öyle bir böyle
Dediydik işte elektro motor
Manyak tetik, şimşek çakan
Ezici bul dozer..
Sallantılı ve sersemleştirilmiş denizleri şoklayarak

Kafamın içindeki müzikleri yönetiyorken kalbim
Çıkageldiğinden haber eyledi cahilini ansızına bahar
Ondan yana esince fikrimde belasına kaldığımın yadeleşen eğimi
Ağır bastı candaki tezel
Kirmenine değirmi desenlerin ilmeklerini düğümlemekmiş,
Haber eyledi ki arzu hallerini delinin delisi bahar

Cılız bir alevin ucunda yanınca gecelerin çırası
Ilgıtları esip dolaşan sesli seyrana başlardı dereler ve dağlar
Doğmuş bir ay,
Kendi düşünde hayali görünen salkımlara sarılıp
Süzüm süzüm ezgilenmiş hoyratlara kalan misafirlikle aşka rastgelip
Söğüt dallarından derlenmiş dillim düdüklere nefes açar ılgalar

Galiba en kolay bilip çıkardığım şeydir
Bütün beyazları bürünmüş şu haldeyse kar
Alaz elinde ateşlerle dünya geziyorsa çıra çıra yanan aşk
Bendendir söyleyin tozu dumana katarak gelene
Gönlüm... uçsuz ve bucaksız yavanlarında aç
Kapıları sonsuza kadar açık daveti hazır kalbime

Özrü kabahatinden büyüyünce insanın
Bağışlanmayı gerektirir dilek, bağışlanmayı dilemekse onurluğun harcıkazancı
Özür dilemek...;
Hiçbir suçluluk duygusunun ablukası altında esir vermeksizin duyumu düşünceyi
Can yakmadan, canana kastetmeden
Bile bile ladeslere el tutuşmadan..