Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bir küçəmiz var idi: Şərq küçəsi,
Boylanaraq keçərdi o küçədən neçəsi.
Biri vardı küçənin başındaca durardı,
Dayanardı kölgə tək, sevdiyini arardı.

Minib səbr atını sona kimi çapdı da,

Şeir-mektublar yazandıq,
Çetın yolda gec azandıq.
Ne itirdik, ne qazandıq,
Ömrün-günün bu çağında.

Vüsal evi yaman çöküb,

Qəm daşıyır bu arx, getsin,
Dərdin ipin buraq, getsin.
Yumşaqlığı burax getsin,
Sən mənim sərt ürəyimsən.

Sənsiz həyat bir ömürlük cəhənnəm,
Sənsən mənim gözəl cənnətim, Şuşa.
Sənsiz mənim ürəyimi alar qəm,
Qiyməti olmayan sərvətim,Şuşam.

Yay günündə havan, suyun sərindi,

Səsdən iti ayrılığın çaparı,
Bir zərbəylə vəsli alıb qoparır.
Hey şütüyür.Məni hara aparır,
Dayandırım görən necə qatarı.

Fələk qəfil onu görcək dindicə,

Oğulsan döz önündə,
Bir haqsız söz önündə.
Tapdığım göz önündə,
Itirdiyim bəs hanı.

Gedən, dön bax bəriyə,

Əvvəlki nizamı pozulan şeir,
Hər sözü min yerə yozulan şeir,
Sənin ölümünə yazılan şeir,
Mənim şərəfimə səslənir indi.

Eh, vaxtsız-vədəsiz solan arzular,

Zaman pəncərənin alt şüşəsində,
Ünvanlı,ünvansız məktublar yazır.
Güman şəcərəmin üst guşəsindən,
Gözlə görünməyən quyular qazır.

Yaranıb xilqətin bir zərrəsindən,

Dostlar qapısını açar,
Tənhalıq da qorxub qaçar.
Qaranlığa işıq saçar,
Şəmsiz sükut,şəmsiz haray.

Şirin arzumuza yetək,
Bal ilə dolumu pətək.
Pislərlə qaldım təkbətək,
Tezcə itirdim yaxşını.