Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Gündüz çölümdə doğular,
Gecə içimdə qaralar.
Taxıl zəmisi sovular,
Yaşıl sünbüllər saralar.

Sevdiyini itirəməz,

Gündüz çölümdə doğular,
Gecə içimdə qaralaq.
Taxıl zəmisi sovular,
Yaşıl sünbüllər saralar.

Sevdiyini itirəməz,

Uzaq əyri baxışdan,
Qəm ilməli naxışdan.
Islanmışın yağışdan
Nə qorxusu olacaq.

Hardasan üzü göyçək,

Vüsalından doymarıq,
Çaldığına oynarıq,
İçindəcə qaynarıq,
Dünya qaynar qazandı.

Gözümə işıq düşüb,

Daha sənə yetişməyir harayım,
Indi məndən çox uzaqsan, əzizim.
Ilə bənzər ötüb keçən hər ayım,
Vaxtsız əsən qar-sazaqsan, əzizim.

Niyyətindir məni sarı payızda.

Mən şəhərəm, sənsə kəndsən.
Mən şəkərəm, sənsə qəndsən.
Mən bir misra, sən bir bəndsən,
Cüt yaranmışıq dünyada.

Qoşalaşıb Bakım, Gəncəm

Saçlarının qarası,
Ürəyinə çökülmüş.
İki dağın arası,
Izlərinlə sökülmüş.

O qədər yol etmisən

Bir yumağam, ilme-ilme çöz meni,
Yandıracaq ateş meni, köz meni.
Harayını gözlerinden oxudum,
Yaman tutdu deyilmemiş söz meni.

Kədərimdən qara su içən yaşıl kol niyə qırmızı gül bitirir.

Gözümün həvəsi kəsilincə,
Sözümün nəfəsi kəsildi.

Sənə mən xəyanət etmədim, xəyalım xəyanət etdi.

Bu məhəbbət üçbucağı,
Tozla dolu künc-bucağı.

Mən eşqin fədasına dönüncə,
Sən eşqin sədasına döndün.